Karalama defterinin görünümünü yine değiştirdim. Yeni yüze bir şeyler yazmak istedi canım ama malesef aklıma hiçbir şey gelmiyor. 

Sevdiğimden uzak, şair olup çıkacağıma, kütükleştim, taşlaştım, dondum kaldım. Sanırım hayatıma devam edebilmek, sağlıklı olabilmek adına zihnim böyle bir mekanizma geliştirdi kendi kendine. 

Garip

"Çok büyüdük be usta..." diye muhabbete giresim geldi ama kimse yok henüz.

Elimizde sigaramızla, keyifli muhabbetleri özledim.

Şu bilgisayarın karşısında sigara içmek ne keyifli şeymiş ya... Özledim.

Güzel müziğin arkadan yavaş yavaş gelmesini özledim, kulaklık olmadan!

Tatile girmekten korkuyorum, hemen bitecek diye.

Paragrafın sonunu getirememekten korktuğum için sürekli yeni paragrafa başlıyorum.

Yazdıklarımın çok anlamsız olduğunu biliyorum ama durmaktan korkuyorum,

Durursam vakig geçmeyecek diye korkuyorum, yazmaya devam ediyorum,

Şarkı bitecek diye korkuyorum, soloyu duyduğum an başa alıyorum.

...Garip değil mi?

- Beyler hadi benzinliğe inelim...

- Berkin, bi' sigara versene?
+ Sen de çok olmaya başladın haa!

....

TV'de ilk!

Film gibi olsun istiyorum bazen her şey. Aslında bazen değil, her zaman!

Size bahsetmemiştim hiç. Bi' kanalım var benim, televizyon kanalı. Hiç yayınlanmış filmleri yayınlamam, sürekli TV'de ilk! 'ler.

Geçenlerde yayınlanan bi' filmi özetleyeyim hemen:

Yollara tuz atıyorlar ama yol kenarları hep karlı. Müzik dinleyerek yolda yürüyorum. Böyle bi' yürüyüş yolu gibi, kenarlarda binalar, oturma bankları falan. Her yer kar ama, sadece yürüdüğüm yolda kar yok.

Bi' kaykay var altımda. Güzel bi' tasarımı var: Bi' tarafı karda gitmek için, diğer tarafı da normal, tekerlekli yani, yolda gitmek için. Kaykayımla yürüyorum, yandan yolları tuzlamak için bir araç geçiyor, hemen ona tutunup kaykayımı altıma alıyorum. Birden bire bi' halatı tuttuğumu farkedip, kendimi geriye doğru salıyorum. Karlı yerlerden geçerken zıplayıp, kaykayı çevik bir hareket ve piç bir yüz ifadesiyle tersine çeviriyorum, normal yola çıkacak olursam hemen tekrar zıplayıp, tekerlekli kısmına çeviriyorum. Bazen karşıma engeller çıkıyor, zıplayıp o engelleri artistlik hareketlerle aşıyorum.

O kadar çok hoşuma gitti ki, televizyonu hiç kapatasım gelmedi. Düşünün artık, kendi kanalımı izliyorum, o derece!

Binanın önüne gelmeme rağmen, sanki oraya gitmiyormuşcasına yolumu değiştirdim. Biraz daha yürüdüm. Filmi sevmiştim, kanal da benimdi, istersem bir daha yayınlatabilirdim, bi' telefonuma bakardı!

Sürekli bu tarz mini-filmlerde başrolde oynatıyorum kendimi. Evet, kendimi, kanal benim değil mi?! Aynaya bakınca kendimde filmlerimdeki halimi mi görüyorum? Hayır... Sadece, yan yağlarından nefret ettiği için her sabah "Acaba azalmışlar mı?" diye aynanın karşısında kendini bulan Alican'ı görüyorum...

Olsun... Reytinglerim düşük olsa da, seviyorum kanalımı.

Good guys need a break

Bir arkadaşım yeni bi' grup önerdi bana: Balmorhea. Sanırım bu grup kendimi daha da -yalnız- hissetmeme sebep olacak. İlk olarak Remembrance adlı bir şarkılarıyla dinlemeye başladım. Arkadaşım bu grubun Texas'lı olduğunu ve rahatlatıcı müzikler yaptığını söyledi ve "Tam ders çalırken dinlenecek şarkılar!" diye de ekledi. Sizce Alican bu grupla ders çalışabilir mi? Hele ki dinlediğim şarkı tamamiyle bir çığlıkken*. Neyse...

Yalnızlıktan kaçamadı şu Alican bir türlü. Ne yapsa, nereye gitse, peşini bırakmıyor şu yalnızlık. Umutsuz ama kararlı bir ses tonuyla "İnsanlar yalnızdır..." dediğinizi duyar gibiyim. Buna isyanım yok, isyan denemez benimkisine, üzüntü bu. Çok yoruldum. Buraya yazınca kendimi iyi hissediyorum sanırım. Sanki içimdekileri boşaltmış gibi oluyorum. Aslında çok fazla okunmadığını biliyorum ama yine de içimi rahatlatıcı bir his kaplıyor. Şimdi diyeceksiniz:

Neden dört aydır yazmıyorsun o zaman? O zaman yalnız değil miydin yoksa, yalnız değilken buranın yüzüne bakmazsın tabii, nankörsün sen!

Cevap veriyorum:

Yazamadım, olmadı, içimden akmadı bir şeyler, kuramadım cümlelerimi.

Burada insanlara kendimi pek anlatamıyorum, İngilizcem yetmiyor bazen, bazen de utanıyorum. Kafasında milyonlarca düşünce dolaşan, kendini anlatacak birilerini arayan bi' insanın, kendini anlatmakta güçlük çektiği, çoğunlukla anlatamadığı bir yere yerleşmesi ne kadar garip değil mi? Gülünür mü, ağlanılır mı, yoksa durup düşünülür mü? Aslında kendimi anlatabildiğim biri var, hiç yok değil. Sevdiğim o benim, aramızda kilometreler var, onu geçtim yedi saat fark var. Ondan önce yaşıyorum bu hayatı. Öncesi sonrası fark eder mi? Bilemiyorum... Şunu biliyorum ki, onun sayesinde iki defa yaşıyorum hayatı: Ben yatacakken o uyanıyor, ben uyandığımda o hayatına devam ediyor, sonra ben onu yatırıyorum ve ben tekrar devam ediyorum.

Neyse, bırakalım bu yalnızlık muhabbetlerini. Hayat gün geçtikçe daha da ilginçleşiyor biliyor musunuz? Etrafımdaki insanları izlemek çoğu zaman beni sinir etse de, bazen hoşuma gidiyor. Herkes büyüyor, zaman çok hızlı akıp geçiyor. Görünüşler, yaşam felsefeleri, yenilen yemekler, hobiler, fobiler... Hepsi çok hızlı değişiyor, sanki bir tek ben aynı kalıyorum. Uzun süredir yaptığım şeyler aynı. Uzun süre derken; dört yıl gibi bir zaman diliminden bahsediyorum. Üniversite hiç hayatımı değiştirmedi diyebilirim size. Benim için yeni bir bakış açısı olmadı, deneyimler oldu belki: O da iki tane sanırım. Hep durdum, hiç ileriye gitmedim sanki. Bu yeni okulumda da yeni bir şey görmedim. İnsanlar tarafından burnu kalkık olarak anılmamak için çoğu zaman alışık olduğum şeyleri yeni görüyormuş gibi davranarak onları şaşırtıyorum ve onların biraz olsun sevgisini kazanıyorum. Fatih Koleji'nde olduğu gibi; kendi halinde çocuk maskemi takmış durumdayım. Maskelerim, gözlüklerim çok... Tak çıkar bitmez.

Oda arkadaşlarım erkenden yatıyorlar. Halbuki sürekli hareketli olan bir oda seçme amacıyla doldurmuştum yurt başvuru formunu. Bu durum bana Türkiye'deki eski yurt odamı çok özletiyor. Çok komiktik ya, bir keresinde insanları "Abi biz neden hep odada oturuyoruz, neden hiç dışarıda yapacak etkinliğimiz yok? Hadi etkinlik listesi hazırlayalım!" diyerek sabaha karşı saat üç sularında uyandırmıştım. Genelde sabahlara kadar bilgisayar başında bir şeyler yapıyordum o zamanlar, uyku gelmek bilmiyordu. Orada da hep bir şikayet modundaydım aslında. Her istediğim tamdı ama büyük şehir isteğim eksikti. Kozmik büyüklükte bir şehrin içinde kaybolmak, yüzlerce insan arasından gecenin bir vakti bile olsa yavaş yavaş yürüyerek geçmek istemiştim lisedeyken. Farklı müzikler, farklı kokular, farklı insanlar görmek istemiştim; tanışmasam da olurdu. Kitaplardan okumamıştım ben bunları, kurmuştum sadece kafamda. Tek tek kurmuştum, hesaplamıştım, tutmadı. Anneannem dizinden ameliyat olmuştu, Dokuz Eylül Üniversite Hastanesi bahçesinde oturuyorduk hepimiz. Yavuz diye sevdiğim bir arkadaşım vardı, haberi o vermişti bana:

Hadi gözün aydın! Işık Üniversitesi, Yazılım Mühendisliği tutmuş! Ben bi' yeri tutturamadım, bir daha deneyeceğim.

demişti telefonda. Sevinmemiştim pek, başıma gelecekleri biliyordum sanki ama sustum. Her zamanki gibi, aldığı gömlek bol gelse bile "Bu bana tam oldu!" diye gömleği değiştirmek isteyen annesine karşı çıkan Alican gibi, sustum.

Aslında hayatı boyunca başına gelecekler, gelebilecekler konusunda kendisini hazırlayan bir insan oldum ben. Yanlış anlamayın, kendisini hazırlayan dedim, kendine çeki düzen veren değil; bol gömlek hesabı... Ama artık bu yeteneğimi yitiyorum sanırım, çünkü ileride başıma neler gelecek, bütün bu okullar bitince hayat benim için nasıl olacak, bana neler sunacak, benden neler alacak göremiyorum. Acaba onlarla yüzleşmekten korkuyor muyum? Yoksa Alican yine kaçınılmaz bir son için kendini mi hazırlıyor?

Alican, Alican, Alican... Sizce kimdir bu Alican, ne yapar, nasıldır?

Hayır!! Tanımlamayın beni lütfen, öğüt de vermeyin Alican'a. Alican biliyor, bir gün hepsi geçecek. Her şey çok güzel olacak!

Because good guys need a break every once in a while.

* Şarkının sonuna doğru derinlerden bir vokal duyulmaya başlıyor, bir erkek sesi: bıkmış, bitkin, son enerjisiyle çığlık atıyormuş gibi ama haykırış değil, asla değil.

Kafamdaki filler (?!)

Çok fazla hayal kuruyorum şu sıralar. Hayallerimde olmak istediğim insanlar değilim, izlemeyi sevdiğim insanlarım. Gerçi nasıl bir insan olmak istediğimi de bilmiyorum ben. Her şey olmak istiyorum. Siz de öyle değil mi?

Sanırım iyi insanlarla beraberim şu sıralar, peki ben iyi biri miyim? En azından zararsız olduğumu düşündüklerinden eminim. Ne?! Benim zararım kendime mi?

Tekrar müzik dinlemeye başladım ama henüz film izleyemiyorum. Kafam kaldırmıyor nedense. "Bir filmi daha kafam kaldırmıyor..." diye yazsaydım daha mı iyi olurdu acaba?

Hayatımın bu döneminde yüksekte yaşıyorum, onuncu kattayım. Her gün insanlara bakıyorum; gidenler, gelenler... Hiç kararsız görmedim, bekleyen görmedim. Ben ise tam tersiyim, bazen asansöre binsem mi binmesem mi diye kararsız kaldığım bile oluyor. Yemek yemek bir ayrı eziyet zaten: "Ne yemeliyim? Acaba doyar mıyım? Ya doymazsam, bir daha bir şey yemek için tekrar para harcamak zorunda kalacağım... Ama çok da yememeliyim, ya şişmanlarsam? Off, zaten şişmanladım, zayıflamam lazım!" Çekilir mi bu kafa?

Bağlıyım birine. Gönlüm bağlı, bedenim bağlı. Her şeyimi bağlamak istiyorum, kendimi götürüp ona teslim etmek istiyorum ama izin vermiyor, ben yoruluyorum kendimden. Silkeliyor beni bazen, beni bana teslim ediyor, "Ben arada gelip seni seveceğim..." diyor sanki. Beni mest ediyor, ağlatıyor, fotoğraflara bile baktırıyor... Onunla beraber olduğum zamanları düşünüp onlara Soundtrack ekliyorum zihnimde. Bu duyguların herkes tarafından hissedebileceğini, hissedildiğini bilmek beni rahatsız etmiyor bu sefer; biliyorum çünkü: Ne ben onlar gibi, ne de onlar benim gibi...

Angela McCluskey "Love Can Damage Your Health" diyor. Öyle bir diyor ki, "Hani bak, demedi deme sonra..." gibi bir ses tonuyla.

I brought you something close to me

And left with something new

I can see through your head

You haunt my dreams

There's nothing to do but believe, just believe

Just breathe...

Ne güzel söylemiş değil mi?

Nerelerden nerelere atladım... Dediğim gibi şu sıralar çok hayal kuruyorum. Mesela az önce zihnimde, Bodrum'da Barlar Sokağı'nda gezdiğimiz o sıcak ve yorucu güne bu şarkıyı Soundtrack olarak atadım. Yürüyoruz, akşama gidecek bir yerler bakıyoruz bir yandan, bir yandan da karnı acıkmış sevdiğimin, karnı acıkınca huysuz oluyor, hızlı hızlı seçenekler üretmeye çalışıyorum kafamda. Çok çişim var ama nasıl dayanacağım motele dönene kadar? Evet!! Yarın çok güzel olacak, tekne turunu ayarladık şimdi. Ohh be!! Sonunda karnımızı doyuracabilecek bir yere oturduk, bir an için hiçbir şey yemeyeceğiz zannetmiştim. Bir yandan iki gün sonra ayrı düşeceğiz korkusu. Gerçi şimdi o korkuya hasretim. Birçok şeye hasretim...

İşte budur halim... Hem zaten daha gitmeden, döndüğü günün nasıl güzel bir gün olacağını düşünerek mutlu olan bir insanın hali daha nasıl olabilir ki?

Ya olursa?

Canınızı acıtmak istiyorum. Sizi yalnız bırakmak, yalnız olmaktan dolayı acı çektiğinizi görmek... İnadına inadına kahkahalara boğulmak, hiç yerimde durmamak istiyorum. Belki sizin benimle bir alıp veremediğiniz yok ama benim sizle var. Evet var! Size sinir oluyorum, sizin yüzünüzden kendimi sevmiyorum, kendimden nefret ediyorum. İçimde bir savaş çıktı sizin yüzünüzden. Peşinizdeyim, bunu bilin. Sıra bana gelmiycek, sıranızı elinizden alacağım. Sıranızı elinizden alıp bir kenara fırlatacağım, daha da çok canınız yansın diye. Nasıl olsa ben deneyimliyim bu konuda, sıramın gelmeyeceğini bilmek beni yormaz, acıtmaz. Ama siz... Siz acıdan kıvranacaksınız! Bu yazdıklarımı unutmayın. Şu bir paragraflık yazı aklınızın bir köşesinde dursun. Çalışın, çabalayın, sakın beni göz ardı etmeyin. Beni unuttuğunuz, arkanızdan geldiğim gerçeğini bir an bile olsa kenara bıraktığınız bir anda her şey çoktan bitmiş olacak. Elinizde hiçbir şey kalmamış, kıvranıyor olacaksınız. Belki de bunların hiç biri olmayacak. Büyük bir olasılıkla olmayacak...

Ya olursa?

Şanslardan arındırılmış bir oyun

Yalnız yaşıyorsun hep

Ufak mutlulukların var arada, o varken

Çoğunlukla bulutlusun, havan soğuk..

Şarkıların var birkaç tane, dinlemiyorsun, içindeler sürekli

Gündüzlerin uzun, gecelerin uzun, uykularınsa kısa

Hiç evde değilmiş gibisin ama olmak istiyorsun

Daha dayanıklı olmaya çalışıyorsun sürekli, daha umursamaz...

Peşinden gelsin istiyorsun, peşinden gideceğini bildiğin halde

Özeniyorsun, kendine yetemediğin için kızgınsın kendine

“Yolu yok bunun...” dediğin için sabırsızsın sürekli

Bir şeyler kıpırdıyor içinde,

Sanki yüzeyi iğneli bir küre var göğüs kafesinde, sürekli hareket eden

Durduğu yeri acıtan, etrafa çarpıp kanatan, derin yaralar açan...

“Yarın farklı olacak!!” ların yok artık, biliyorsun ne olacağını, görebiliyorsun

Belki de sen busundur, belki de hep böyle olacaksındır

Ama inkar etmekten başka çaren yok

Kendine yalan söylemelisin yaşamak için

Kavuşabilmek için, bulutlarının dağılması için, havanın ısınması için...

Ne kadar uzak, ne kadar uzun bilmiyorsun; beklemen gerek

Oyunun kuralı bu: Sabırsızlanacaksın, acı çekeceksin, kıvranacaksın.

Evet..! “Şanslardan arındırılmış bir oyun” bu.   

Ahh hayat...

Sıkıldım artık...

Sürekli bir şeylerin peşinde olmaktan

Sürekli çalışmak zorunda olmaktan

Bir şeyleri elde etmek için, bazı zorluklardan geçmek zorunda olmaktan

Mutluluğu aramaktan, bulup da kaybetmekten, beklemekten

Gülmek  isteyip de gülememekten

İnsanlara selam vermek zorunda olmaktan

Hasret çekmekten

Cep telefonunda mesaj yazmaktan

Bilgisayarı açınca önce Windows Live Mail,

sonra Windows Live messenger, ardından Skype

ve son olarak da Winamp’ı açmaktan

Derslere girip yoklama kağıdına imza atmaktan

Telefonla konuşmaktan

Gelecek kaygılarından

Yalnız yemek yemekten

Duştan sonra aynaya bakıp saçlarımı düzeltmekten

...

Hayattan sıkıldım biraz.* Son zamanlarda toplu taşıma araçlarına bindiğimde (özellikle uçak) “Bu sefer düşsün ve bir tek ben öleyim...” diyorum. Bu da yeni çıktı ha... Eskiden çok korkardım ölmekten. Küçükken kaka** yaparken tuvaletin içinden vantuzlu yaratıklar çıkıp beni içeri çekecekler diye korkardım, zamanla o korkumdan da sıyrıldığm gibi bu korkudan da sıyrıldım artık sanırım. Marla Singer’ın erkek versiyonu olamadım henüz, o kadar da değil ama yakında o da olacak gibi görünüyor.

Vakit hızlı geçsin istiyorum hep: Klozetin üstünde çok vakit harcıyorum, banyoyu uzun tutuyorum, durmadan etrafın dağılmasını bekleyip, ardından etrafı uzata uzata topluyorum, erken yatıp geç kalkmaya çalışıyorum, kalbimi pır pır attıracak heyecanlı şeyler arıyorum... Bulamıyorum tabii.

Göğsümde mi desem, kalbimde mi desem... Sürekli bir ağrı hissi var içimde. Sık sık başım ağrıyor. Durmadan düzen hakkında düşünüyorum, niye saf mutluluk ve huzur için çok acı çekmek gerektiğini bizlere öğrettiklerini anlamaya çalışıyorum. Aslında kabul etmiyorum bunu, buna mahkûm edildiğim için kızıyorum, çok kızıyorum.

Sevdiğimi yanımda istiyorum. Bu isteğimin çok imkansız, çok zor bir şey olmadığını savunup duruyorum sürekli. Fazla bir şey değil, sadece onu istiyorum. “Onu yanında istiyorsan, şimdi çok çalışmalısın!” diyen insanlara kızıyorum. Bir şeyi elde etmek için, bir çok şeye katlanmak gerektiği gerçeğini kabul reddediyorum! O bir şeyi elde edebilirsem; bir çok şeye katlanmak yerine, bir çok şeyi büyük bir istek ve şevk ile yapacağımı düşünüyorum.

Kaybettiğim zaman için dövünüp duruyorum. Zaman farklılıklarından nefret ediyorum. Şu anda panjur boşluklarından hafif güneş sızan odamda otururken, dünyanın herhangi bir yerindeki bir insanın nasıl da gülüp eğlendiğini düşünerek “Off...!” çekiyorum. Filmlerdeki gibi olacağına inanmıyorum. Önceleri herkes mutluyken mutsuz olan adam, ileri de mutlu oluyormuş... –Hassiktir ordan!-

Mutluluğun anlık olmasına isyanım... Ben bir süreç istiyorum! Çok mu fazla?

* Aslında biraz değil. Okunuşu güzel olsun diye öyle yazdım.
** O eylemi bu kelimeden daha güzel açıklayan başka bir şey yok.

 

Yeni bir karalama defterim var...!

Yaklaşık dört aydır hiçbir şey yazmıyorum. "Acaba niye yazmıyorum?" diye geceler boyu düşündüm ve en sonunda eski defterden sıkıldığıma karar verdim. Düşündüm, taşındım ve yırtık pırtık o eski defterdeki yazıları yeni aldığıma geçirmek üzere kurşun kalemimle bir kenara kaydettim.

Fırlatıp attım eskisini... Sonra, yeni bir kapak tasarladım defterime. Aldım kapağı, götürdüm matbaacıya, yeni bir defter oldu bana...

Yeni defterim olmuştu artık. Doğal olarak, yeni bir kaleme de ihtiyacım vardı; zihnime rehberlik edecek, düşüncelerimi kağıda dökecek, kalbime ufak notlar düşecek...

Aslında, bir kalem vardı aklımda; tozlu raflarımın en üstünde duran, en tozlu, en dokunulmamış yerinde gizlenen. Eskiye dayanan bir bağ vardı o kalemle aramızda; son bulmamış ama beklenmeyen bir sahneyle ilk arasını vermiş... Filmimizin sonunu kötü bitirmek istemediğim için hep korkmuştum o kalemi bir daha kullanmaya, çünkü çok değerliydi o kalem benim için.

"Yeter artık!!" dedim, kendi kendime. Doğru kalemin o tozlu raflarımın en ücra köşesinde gizlenen kalem olduğunun farkındaydım. Artık bu kaçışa bir son vermeliydim, bu korkudan kendimi arındırmalıydım. Her şeyi riske atmalıydım. Ne pahasına olursa olsun, o kalemle devam etmeliydim yazmaya ve hayata...

Bir gün yine umutsuz ve mutsuz bir şekilde tozlu raflarımın yanındaki masada otururken hafif şiddetli bir deprem oldu. En üstteki rafın civatasının biraz gevşek olmasından kaynaklandı sanıyorum: Birden bire o eski kalem masama düştü. İlk günkü gibi geldi gözüme. Bu bir işaret olmalıydı. İhtiyacım olan kalem, yıllardır kullanmak isteyip de korkumdan kullanamadığım kalem şimdi tam karşımdaydı.

Her şeyi göze alarak onu masadan aldım ve defterimin arasına koydum. Onu o kadar özlemişim ki; sürekli kalbime yazmaktan karalama defterine vakit kalmıyor...

Benim bi' kameramana ihtiyacım var!

Keyfimi kaçıran bir şeyler var yine sanırım, uyuyamadım bir türlü. Hah, tam da beklediğim gibi, yukarıdaki de yağmur damlalarını pencereden içeriye sızdırmayı başararak beni onayladı. Çok iyi hatırlıyorum; ilk öpüştüğüm gün de buna benzer bir toprak kokusu gelmişti burnuma. Sanırım o gün de yağmur yağıyordu.

Ne kadar sıradan bir hayatım varmış... İlk öpüşme anım bile bana özgü değil, filmlerden alıntı. Yoksa bana özgü olmasını istemem çok mu? Dünyada kaç tane kendine özgü insan var acaba? Sen orjinal misin mesela?

Aslında yanlış düşünmüşüm ben biraz önce. Sanırım herkesin hayatı benzersiz. Senaryolar hep birbirine benziyor ama hepsinin izleyicide uyandırdığı etki farklı farklı.

Çoğu zaman da aklımdan geçmiyor değil hani... Hayatımın sözsüz bir filmini çekmek istiyorum hep. Film müziklerim hazır, çekim efektlerim bile hazır. Hatta ve hatta hangi durumda hangi şarkının çalacağı, kaçıncı saniyede değişeceği, ne zaman hızlanacağı, ne zaman ağır çekime gireceği bile belli. Tek bir eksiğim var: Bir kameramanım yok.

Çoğu insan her şeyinin tam olduğunu düşünür. Parası vardır, arkadaşları vardır, ailesi vardır, sevgilisi vardır. Kimse bilmez ellerindekilerden sadece birer oyuncu olacağını. Oyuncular onlarla ilgili sahnenin çekimi sona erdiğinde kaybolurlar. Gel gör ki, kameraman öyle değildir. Film, senin filmin çünkü... Sen hep ordasındır, öyleyse kameraman da hep oradadır.

Evet evet, benim bi' kameramana ihtiyacım var. Hep yanımda olacak bir kameramana...