Sıkıntılı bir gün

Yalnızlığıma fon müziği olan sesleri buraya aktaramadığım için kızıyorum kendime. Geriye dönüp harcadığım zamana bakınca kendime küfredesim geliyor, ediyorum da. Loş ışıklı ve kül tablasının dibine yapışan sigara küllerinden dolayı iğrenç kokan odamda yalnız başıma otururken yapıyorum bu cümleden önce yazdıklarımı.

Ara sıra odamdan dışarı çıkıyorum. Evin diğer bölümlerinin odamdan tek farkı o iğrenç kül kokusu. Sıkılıp tekrar loş ışıklı, pis kokan odama dönüyorum. Sürekli kendime bu hayatı neden yaşadığımı, neden bir şeyler yapmaya çalışmadığımı soruyorum kendime ama bir türlü yanıt bulamıyorum. Çevreye bakıyorum; insanlar mutlu ve huzurlu görünüyorlar. Yoksa ben sadece kendime acı çektirmek için mi onları olmak istediğim ama olmadığım gibi görüyorum, anlamıyorum...

Tabii durumum o kadar da kötü değil. Her insan gibi hoşlandığım bir şeyler hala daha var. Örneğin; Simone Simons'un sesi beni büyülüyor, onu dinlerken sanki huzur buluyorum. Özellike Solitary Ground adlı şarkıyı dinlerken sanki tüm dertlerimden, sıkıntımdan uzaklaşıyorum.

Bazen de anlık iletişim programımın kişi listesine bakıyorum. Kişi adlarını büyüklü küçüklü yazanlarla, "Hayat sadece eğlenceden ibaret" tarzı uzun kişisel iletiler ve kişi adları girenlerle kendi çapımda dalga geçiyorum. Belki de onları kıskanıyorumdur... Evet, gerçekten de onları kıskanıyor olabilirim. Birilerinin kendini mutlu hissetmesi ve benim mutsuz olmam beni geriyor olabilir. Sinirlenip, buz dolabının kapağından aldığım minik ve pembe renkli beta blokeri bir bardak su ile mideme indiriyorum.

Ara sıra tırnaklarımı kemiriyorum. Bunu hangi etkiye tepki olartak yaptığımı daha çözmüş değilim. Heralde bu da sıkıntımın doğurduğu kötü sonuçlardan biri.

Neyse, sıkıldım yazmaktan. Aynı Amerikan filmlerinde olduğu gibi; kıyafetlerimle kendimi havuza bırakmak istiyorum, aynı bir ölü gibi.