Karalama defteri

2010-12-16T09:09:00.000+02:00

Karalama defterinin görünümünü yine değiştirdim. Yeni yüze bir şeyler yazmak istedi canım ama malesef aklıma hiçbir şey gelmiyor.

Sevdiğimden uzak, şair olup çıkacağıma, kütükleştim, taşlaştım, dondum kaldım. Sanırım hayatıma devam edebilmek, sağlıklı olabilmek adına zihnim böyle bir mekanizma geliştirdi kendi kendine.

Garip

2010-05-08T06:52:00.006+03:00

"Çok büyüdük be usta..." diye muhabbete giresim geldi ama kimse yok henüz.

Elimizde sigaramızla, keyifli muhabbetleri özledim.

Şu bilgisayarın karşısında sigara içmek ne keyifli şeymiş ya... Özledim.

Güzel müziğin arkadan yavaş yavaş gelmesini özledim, kulaklık olmadan!

Tatile girmekten korkuyorum, hemen bitecek diye.

Paragrafın sonunu getirememekten korktuğum için sürekli yeni paragrafa başlıyorum.

Yazdıklarımın çok anlamsız olduğunu biliyorum ama durmaktan korkuyorum,

Durursam vakig geçmeyecek diye korkuyorum, yazmaya devam ediyorum,

Şarkı bitecek diye korkuyorum, soloyu duyduğum an başa alıyorum.

...Garip değil mi?

- Beyler hadi benzinliğe inelim...

- Berkin, bi' sigara versene?
+ Sen de çok olmaya başladın haa!

....

TV'de ilk!

2010-02-17T08:57:00.024+02:00

Film gibi olsun istiyorum bazen her şey. Aslında bazen değil, her zaman!

Size bahsetmemiştim hiç. Bi' kanalım var benim, televizyon kanalı. Hiç yayınlanmış filmleri yayınlamam, sürekli TV'de ilk! 'ler.

Geçenlerde yayınlanan bi' filmi özetleyeyim hemen:

Yollara tuz atıyorlar ama yol kenarları hep karlı. Müzik dinleyerek yolda yürüyorum. Böyle bi' yürüyüş yolu gibi, kenarlarda binalar, oturma bankları falan. Her yer kar ama, sadece yürüdüğüm yolda kar yok.

Bi' kaykay var altımda. Güzel bi' tasarımı var: Bi' tarafı karda gitmek için, diğer tarafı da normal, tekerlekli yani, yolda gitmek için. Kaykayımla yürüyorum, yandan yolları tuzlamak için bir araç geçiyor, hemen ona tutunup kaykayımı altıma alıyorum. Birden bire bi' halatı tuttuğumu farkedip, kendimi geriye doğru salıyorum. Karlı yerlerden geçerken zıplayıp, kaykayı çevik bir hareket ve piç bir yüz ifadesiyle tersine çeviriyorum, normal yola çıkacak olursam hemen tekrar zıplayıp, tekerlekli kısmına çeviriyorum. Bazen karşıma engeller çıkıyor, zıplayıp o engelleri artistlik hareketlerle aşıyorum.

O kadar çok hoşuma gitti ki, televizyonu hiç kapatasım gelmedi. Düşünün artık, kendi kanalımı izliyorum, o derece!

Binanın önüne gelmeme rağmen, sanki oraya gitmiyormuşcasına yolumu değiştirdim. Biraz daha yürüdüm. Filmi sevmiştim, kanal da benimdi, istersem bir daha yayınlatabilirdim, bi' telefonuma bakardı!

Sürekli bu tarz mini-filmlerde başrolde oynatıyorum kendimi. Evet, kendimi, kanal benim değil mi?! Aynaya bakınca kendimde filmlerimdeki halimi mi görüyorum? Hayır... Sadece, yan yağlarından nefret ettiği için her sabah "Acaba azalmışlar mı?" diye aynanın karşısında kendini bulan Alican'ı görüyorum...

Olsun... Reytinglerim düşük olsa da, seviyorum kanalımı.

Good guys need a break

2010-02-08T06:53:00.002+02:00

Bir arkadaşım yeni bi' grup önerdi bana: Balmorhea. Sanırım bu grup kendimi daha da -yalnız- hissetmeme sebep olacak. İlk olarak Remembrance adlı bir şarkılarıyla dinlemeye başladım. Arkadaşım bu grubun Texas'lı olduğunu ve rahatlatıcı müzikler yaptığını söyledi ve "Tam ders çalırken dinlenecek şarkılar!" diye de ekledi. Sizce Alican bu grupla ders çalışabilir mi? Hele ki dinlediğim şarkı tamamiyle bir çığlıkken*. Neyse...

Yalnızlıktan kaçamadı şu Alican bir türlü. Ne yapsa, nereye gitse, peşini bırakmıyor şu yalnızlık. Umutsuz ama kararlı bir ses tonuyla "İnsanlar yalnızdır..." dediğinizi duyar gibiyim. Buna isyanım yok, isyan denemez benimkisine, üzüntü bu. Çok yoruldum. Buraya yazınca kendimi iyi hissediyorum sanırım. Sanki içimdekileri boşaltmış gibi oluyorum. Aslında çok fazla okunmadığını biliyorum ama yine de içimi rahatlatıcı bir his kaplıyor. Şimdi diyeceksiniz:

Neden dört aydır yazmıyorsun o zaman? O zaman yalnız değil miydin yoksa, yalnız değilken buranın yüzüne bakmazsın tabii, nankörsün sen!

Cevap veriyorum:

Yazamadım, olmadı, içimden akmadı bir şeyler, kuramadım cümlelerimi.

Burada insanlara kendimi pek anlatamıyorum, İngilizcem yetmiyor bazen, bazen de utanıyorum. Kafasında milyonlarca düşünce dolaşan, kendini anlatacak birilerini arayan bi' insanın, kendini anlatmakta güçlük çektiği, çoğunlukla anlatamadığı bir yere yerleşmesi ne kadar garip değil mi? Gülünür mü, ağlanılır mı, yoksa durup düşünülür mü? Aslında kendimi anlatabildiğim biri var, hiç yok değil. Sevdiğim o benim, aramızda kilometreler var, onu geçtim yedi saat fark var. Ondan önce yaşıyorum bu hayatı. Öncesi sonrası fark eder mi? Bilemiyorum... Şunu biliyorum ki, onun sayesinde iki defa yaşıyorum hayatı: Ben yatacakken o uyanıyor, ben uyandığımda o hayatına devam ediyor, sonra ben onu yatırıyorum ve ben tekrar devam ediyorum.

Neyse, bırakalım bu yalnızlık muhabbetlerini. Hayat gün geçtikçe daha da ilginçleşiyor biliyor musunuz? Etrafımdaki insanları izlemek çoğu zaman beni sinir etse de, bazen hoşuma gidiyor. Herkes büyüyor, zaman çok hızlı akıp geçiyor. Görünüşler, yaşam felsefeleri, yenilen yemekler, hobiler, fobiler... Hepsi çok hızlı değişiyor, sanki bir tek ben aynı kalıyorum. Uzun süredir yaptığım şeyler aynı. Uzun süre derken; dört yıl gibi bir zaman diliminden bahsediyorum. Üniversite hiç hayatımı değiştirmedi diyebilirim size. Benim için yeni bir bakış açısı olmadı, deneyimler oldu belki: O da iki tane sanırım. Hep durdum, hiç ileriye gitmedim sanki. Bu yeni okulumda da yeni bir şey görmedim. İnsanlar tarafından burnu kalkık olarak anılmamak için çoğu zaman alışık olduğum şeyleri yeni görüyormuş gibi davranarak onları şaşırtıyorum ve onların biraz olsun sevgisini kazanıyorum. Fatih Koleji'nde olduğu gibi; kendi halinde çocuk maskemi takmış durumdayım. Maskelerim, gözlüklerim çok... Tak çıkar bitmez.

Oda arkadaşlarım erkenden yatıyorlar. Halbuki sürekli hareketli olan bir oda seçme amacıyla doldurmuştum yurt başvuru formunu. Bu durum bana Türkiye'deki eski yurt odamı çok özletiyor. Çok komiktik ya, bir keresinde insanları "Abi biz neden hep odada oturuyoruz, neden hiç dışarıda yapacak etkinliğimiz yok? Hadi etkinlik listesi hazırlayalım!" diyerek sabaha karşı saat üç sularında uyandırmıştım. Genelde sabahlara kadar bilgisayar başında bir şeyler yapıyordum o zamanlar, uyku gelmek bilmiyordu. Orada da hep bir şikayet modundaydım aslında. Her istediğim tamdı ama büyük şehir isteğim eksikti. Kozmik büyüklükte bir şehrin içinde kaybolmak, yüzlerce insan arasından gecenin bir vakti bile olsa yavaş yavaş yürüyerek geçmek istemiştim lisedeyken. Farklı müzikler, farklı kokular, farklı insanlar görmek istemiştim; tanışmasam da olurdu. Kitaplardan okumamıştım ben bunları, kurmuştum sadece kafamda. Tek tek kurmuştum, hesaplamıştım, tutmadı. Anneannem dizinden ameliyat olmuştu, Dokuz Eylül Üniversite Hastanesi bahçesinde oturuyorduk hepimiz. Yavuz diye sevdiğim bir arkadaşım vardı, haberi o vermişti bana:

Hadi gözün aydın! Işık Üniversitesi, Yazılım Mühendisliği tutmuş! Ben bi' yeri tutturamadım, bir daha deneyeceğim.

demişti telefonda. Sevinmemiştim pek, başıma gelecekleri biliyordum sanki ama sustum. Her zamanki gibi, aldığı gömlek bol gelse bile "Bu bana tam oldu!" diye gömleği değiştirmek isteyen annesine karşı çıkan Alican gibi, sustum.

Aslında hayatı boyunca başına gelecekler, gelebilecekler konusunda kendisini hazırlayan bir insan oldum ben. Yanlış anlamayın, kendisini hazırlayan dedim, kendine çeki düzen veren değil; bol gömlek hesabı... Ama artık bu yeteneğimi yitiyorum sanırım, çünkü ileride başıma neler gelecek, bütün bu okullar bitince hayat benim için nasıl olacak, bana neler sunacak, benden neler alacak göremiyorum. Acaba onlarla yüzleşmekten korkuyor muyum? Yoksa Alican yine kaçınılmaz bir son için kendini mi hazırlıyor?

Alican, Alican, Alican... Sizce kimdir bu Alican, ne yapar, nasıldır?

Hayır!! Tanımlamayın beni lütfen, öğüt de vermeyin Alican'a. Alican biliyor, bir gün hepsi geçecek. Her şey çok güzel olacak!

Because good guys need a break every once in a while.

* Şarkının sonuna doğru derinlerden bir vokal duyulmaya başlıyor, bir erkek sesi: bıkmış, bitkin, son enerjisiyle çığlık atıyormuş gibi ama haykırış değil, asla değil.

Kafamdaki filler (?!)

2010-02-06T09:06:00.006+02:00

Çok fazla hayal kuruyorum şu sıralar. Hayallerimde olmak istediğim insanlar değilim, izlemeyi sevdiğim insanlarım. Gerçi nasıl bir insan olmak istediğimi de bilmiyorum ben. Her şey olmak istiyorum. Siz de öyle değil mi?

Sanırım iyi insanlarla beraberim şu sıralar, peki ben iyi biri miyim? En azından zararsız olduğumu düşündüklerinden eminim. Ne?! Benim zararım kendime mi?

Tekrar müzik dinlemeye başladım ama henüz film izleyemiyorum. Kafam kaldırmıyor nedense. "Bir filmi daha kafam kaldırmıyor..." diye yazsaydım daha mı iyi olurdu acaba?

Hayatımın bu döneminde yüksekte yaşıyorum, onuncu kattayım. Her gün insanlara bakıyorum; gidenler, gelenler... Hiç kararsız görmedim, bekleyen görmedim. Ben ise tam tersiyim, bazen asansöre binsem mi binmesem mi diye kararsız kaldığım bile oluyor. Yemek yemek bir ayrı eziyet zaten: "Ne yemeliyim? Acaba doyar mıyım? Ya doymazsam, bir daha bir şey yemek için tekrar para harcamak zorunda kalacağım... Ama çok da yememeliyim, ya şişmanlarsam? Off, zaten şişmanladım, zayıflamam lazım!" Çekilir mi bu kafa?

Bağlıyım birine. Gönlüm bağlı, bedenim bağlı. Her şeyimi bağlamak istiyorum, kendimi götürüp ona teslim etmek istiyorum ama izin vermiyor, ben yoruluyorum kendimden. Silkeliyor beni bazen, beni bana teslim ediyor, "Ben arada gelip seni seveceğim..." diyor sanki. Beni mest ediyor, ağlatıyor, fotoğraflara bile baktırıyor... Onunla beraber olduğum zamanları düşünüp onlara Soundtrack ekliyorum zihnimde. Bu duyguların herkes tarafından hissedebileceğini, hissedildiğini bilmek beni rahatsız etmiyor bu sefer; biliyorum çünkü: Ne ben onlar gibi, ne de onlar benim gibi...

Angela McCluskey "Love Can Damage Your Health" diyor. Öyle bir diyor ki, "Hani bak, demedi deme sonra..." gibi bir ses tonuyla.

I brought you something close to me
And left with something new
I can see through your head
You haunt my dreams
There's nothing to do but believe, just believe
Just breathe...

Ne güzel söylemiş değil mi?

Nerelerden nerelere atladım... Dediğim gibi şu sıralar çok hayal kuruyorum. Mesela az önce zihnimde, Bodrum'da Barlar Sokağı'nda gezdiğimiz o sıcak ve yorucu güne bu şarkıyı Soundtrack olarak atadım. Yürüyoruz, akşama gidecek bir yerler bakıyoruz bir yandan, bir yandan da karnı acıkmış sevdiğimin, karnı acıkınca huysuz oluyor, hızlı hızlı seçenekler üretmeye çalışıyorum kafamda. Çok çişim var ama nasıl dayanacağım motele dönene kadar? Evet!! Yarın çok güzel olacak, tekne turunu ayarladık şimdi. Ohh be!! Sonunda karnımızı doyuracabilecek bir yere oturduk, bir an için hiçbir şey yemeyeceğiz zannetmiştim. Bir yandan iki gün sonra ayrı düşeceğiz korkusu. Gerçi şimdi o korkuya hasretim. Birçok şeye hasretim...

İşte budur halim... Hem zaten daha gitmeden, döndüğü günün nasıl güzel bir gün olacağını düşünerek mutlu olan bir insanın hali daha nasıl olabilir ki?

Ya olursa?

2009-10-24T01:53:00.003+03:00

Canınızı acıtmak istiyorum. Sizi yalnız bırakmak, yalnız olmaktan dolayı acı çektiğinizi görmek... İnadına inadına kahkahalara boğulmak, hiç yerimde durmamak istiyorum. Belki sizin benimle bir alıp veremediğiniz yok ama benim sizle var. Evet var! Size sinir oluyorum, sizin yüzünüzden kendimi sevmiyorum, kendimden nefret ediyorum. İçimde bir savaş çıktı sizin yüzünüzden. Peşinizdeyim, bunu bilin. Sıra bana gelmiycek, sıranızı elinizden alacağım. Sıranızı elinizden alıp bir kenara fırlatacağım, daha da çok canınız yansın diye. Nasıl olsa ben deneyimliyim bu konuda, sıramın gelmeyeceğini bilmek beni yormaz, acıtmaz. Ama siz... Siz acıdan kıvranacaksınız! Bu yazdıklarımı unutmayın. Şu bir paragraflık yazı aklınızın bir köşesinde dursun. Çalışın, çabalayın, sakın beni göz ardı etmeyin. Beni unuttuğunuz, arkanızdan geldiğim gerçeğini bir an bile olsa kenara bıraktığınız bir anda her şey çoktan bitmiş olacak. Elinizde hiçbir şey kalmamış, kıvranıyor olacaksınız. Belki de bunların hiç biri olmayacak. Büyük bir olasılıkla olmayacak...

Ya olursa?

Şanslardan arındırılmış bir oyun

2009-05-14T00:50:00.000+03:00

Yalnız yaşıyorsun hep

Ufak mutlulukların var arada, o varken

Çoğunlukla bulutlusun, havan soğuk..

Şarkıların var birkaç tane, dinlemiyorsun, içindeler sürekli

Gündüzlerin uzun, gecelerin uzun, uykularınsa kısa

Hiç evde değilmiş gibisin ama olmak istiyorsun

Daha dayanıklı olmaya çalışıyorsun sürekli, daha umursamaz...

Peşinden gelsin istiyorsun, peşinden gideceğini bildiğin halde

Özeniyorsun, kendine yetemediğin için kızgınsın kendine

“Yolu yok bunun...” dediğin için sabırsızsın sürekli

Bir şeyler kıpırdıyor içinde,

Sanki yüzeyi iğneli bir küre var göğüs kafesinde, sürekli hareket eden

Durduğu yeri acıtan, etrafa çarpıp kanatan, derin yaralar açan...

“Yarın farklı olacak!!” ların yok artık, biliyorsun ne olacağını, görebiliyorsun

Belki de sen busundur, belki de hep böyle olacaksındır

Ama inkar etmekten başka çaren yok

Kendine yalan söylemelisin yaşamak için

Kavuşabilmek için, bulutlarının dağılması için, havanın ısınması için...

Ne kadar uzak, ne kadar uzun bilmiyorsun; beklemen gerek

Oyunun kuralı bu: Sabırsızlanacaksın, acı çekeceksin, kıvranacaksın.

Evet..! “Şanslardan arındırılmış bir oyun” bu.

Ahh hayat...

2009-04-30T19:57:00.000+03:00

Sıkıldım artık...

Sürekli bir şeylerin peşinde olmaktan

Sürekli çalışmak zorunda olmaktan

Bir şeyleri elde etmek için, bazı zorluklardan geçmek zorunda olmaktan

Mutluluğu aramaktan, bulup da kaybetmekten, beklemekten

Gülmek isteyip de gülememekten

İnsanlara selam vermek zorunda olmaktan

Hasret çekmekten

Cep telefonunda mesaj yazmaktan

Bilgisayarı açınca önce Windows Live Mail,

sonra Windows Live messenger, ardından Skype

ve son olarak da Winamp’ı açmaktan

Derslere girip yoklama kağıdına imza atmaktan

Telefonla konuşmaktan

Gelecek kaygılarından

Yalnız yemek yemekten

Duştan sonra aynaya bakıp saçlarımı düzeltmekten

...

Hayattan sıkıldım biraz.* Son zamanlarda toplu taşıma araçlarına bindiğimde (özellikle uçak) “Bu sefer düşsün ve bir tek ben öleyim...” diyorum. Bu da yeni çıktı ha... Eskiden çok korkardım ölmekten. Küçükken kaka** yaparken tuvaletin içinden vantuzlu yaratıklar çıkıp beni içeri çekecekler diye korkardım, zamanla o korkumdan da sıyrıldığm gibi bu korkudan da sıyrıldım artık sanırım. Marla Singer’ın erkek versiyonu olamadım henüz, o kadar da değil ama yakında o da olacak gibi görünüyor.

Vakit hızlı geçsin istiyorum hep: Klozetin üstünde çok vakit harcıyorum, banyoyu uzun tutuyorum, durmadan etrafın dağılmasını bekleyip, ardından etrafı uzata uzata topluyorum, erken yatıp geç kalkmaya çalışıyorum, kalbimi pır pır attıracak heyecanlı şeyler arıyorum... Bulamıyorum tabii.

Göğsümde mi desem, kalbimde mi desem... Sürekli bir ağrı hissi var içimde. Sık sık başım ağrıyor. Durmadan düzen hakkında düşünüyorum, niye saf mutluluk ve huzur için çok acı çekmek gerektiğini bizlere öğrettiklerini anlamaya çalışıyorum. Aslında kabul etmiyorum bunu, buna mahkûm edildiğim için kızıyorum, çok kızıyorum.

Sevdiğimi yanımda istiyorum. Bu isteğimin çok imkansız, çok zor bir şey olmadığını savunup duruyorum sürekli. Fazla bir şey değil, sadece onu istiyorum. “Onu yanında istiyorsan, şimdi çok çalışmalısın!” diyen insanlara kızıyorum. Bir şeyi elde etmek için, bir çok şeye katlanmak gerektiği gerçeğini kabul reddediyorum! O bir şeyi elde edebilirsem; bir çok şeye katlanmak yerine, bir çok şeyi büyük bir istek ve şevk ile yapacağımı düşünüyorum.

Kaybettiğim zaman için dövünüp duruyorum. Zaman farklılıklarından nefret ediyorum. Şu anda panjur boşluklarından hafif güneş sızan odamda otururken, dünyanın herhangi bir yerindeki bir insanın nasıl da gülüp eğlendiğini düşünerek “Off...!” çekiyorum. Filmlerdeki gibi olacağına inanmıyorum. Önceleri herkes mutluyken mutsuz olan adam, ileri de mutlu oluyormuş... –Hassiktir ordan!-

Mutluluğun anlık olmasına isyanım... Ben bir süreç istiyorum! Çok mu fazla?

* Aslında biraz değil. Okunuşu güzel olsun diye öyle yazdım.
** O eylemi bu kelimeden daha güzel açıklayan başka bir şey yok.

Yeni bir karalama defterim var...!

2008-11-12T04:25:00.000+02:00

Yaklaşık dört aydır hiçbir şey yazmıyorum. "Acaba niye yazmıyorum?" diye geceler boyu düşündüm ve en sonunda eski defterden sıkıldığıma karar verdim. Düşündüm, taşındım ve yırtık pırtık o eski defterdeki yazıları yeni aldığıma geçirmek üzere kurşun kalemimle bir kenara kaydettim.

Fırlatıp attım eskisini... Sonra, yeni bir kapak tasarladım defterime. Aldım kapağı, götürdüm matbaacıya, yeni bir defter oldu bana...

Yeni defterim olmuştu artık. Doğal olarak, yeni bir kaleme de ihtiyacım vardı; zihnime rehberlik edecek, düşüncelerimi kağıda dökecek, kalbime ufak notlar düşecek...

Aslında, bir kalem vardı aklımda; tozlu raflarımın en üstünde duran, en tozlu, en dokunulmamış yerinde gizlenen. Eskiye dayanan bir bağ vardı o kalemle aramızda; son bulmamış ama beklenmeyen bir sahneyle ilk arasını vermiş... Filmimizin sonunu kötü bitirmek istemediğim için hep korkmuştum o kalemi bir daha kullanmaya, çünkü çok değerliydi o kalem benim için.

"Yeter artık!!" dedim, kendi kendime. Doğru kalemin o tozlu raflarımın en ücra köşesinde gizlenen kalem olduğunun farkındaydım. Artık bu kaçışa bir son vermeliydim, bu korkudan kendimi arındırmalıydım. Her şeyi riske atmalıydım. Ne pahasına olursa olsun, o kalemle devam etmeliydim yazmaya ve hayata...

Bir gün yine umutsuz ve mutsuz bir şekilde tozlu raflarımın yanındaki masada otururken hafif şiddetli bir deprem oldu. En üstteki rafın civatasının biraz gevşek olmasından kaynaklandı sanıyorum: Birden bire o eski kalem masama düştü. İlk günkü gibi geldi gözüme. Bu bir işaret olmalıydı. İhtiyacım olan kalem, yıllardır kullanmak isteyip de korkumdan kullanamadığım kalem şimdi tam karşımdaydı.

Her şeyi göze alarak onu masadan aldım ve defterimin arasına koydum. Onu o kadar özlemişim ki; sürekli kalbime yazmaktan karalama defterine vakit kalmıyor...

Benim bi' kameramana ihtiyacım var!

2008-07-29T06:06:00.000+03:00

Keyfimi kaçıran bir şeyler var yine sanırım, uyuyamadım bir türlü. Hah, tam da beklediğim gibi, yukarıdaki de yağmur damlalarını pencereden içeriye sızdırmayı başararak beni onayladı. Çok iyi hatırlıyorum; ilk öpüştüğüm gün de buna benzer bir toprak kokusu gelmişti burnuma. Sanırım o gün de yağmur yağıyordu.

Ne kadar sıradan bir hayatım varmış... İlk öpüşme anım bile bana özgü değil, filmlerden alıntı. Yoksa bana özgü olmasını istemem çok mu? Dünyada kaç tane kendine özgü insan var acaba? Sen orjinal misin mesela?

Aslında yanlış düşünmüşüm ben biraz önce. Sanırım herkesin hayatı benzersiz. Senaryolar hep birbirine benziyor ama hepsinin izleyicide uyandırdığı etki farklı farklı.

Çoğu zaman da aklımdan geçmiyor değil hani... Hayatımın sözsüz bir filmini çekmek istiyorum hep. Film müziklerim hazır, çekim efektlerim bile hazır. Hatta ve hatta hangi durumda hangi şarkının çalacağı, kaçıncı saniyede değişeceği, ne zaman hızlanacağı, ne zaman ağır çekime gireceği bile belli. Tek bir eksiğim var: Bir kameramanım yok.

Çoğu insan her şeyinin tam olduğunu düşünür. Parası vardır, arkadaşları vardır, ailesi vardır, sevgilisi vardır. Kimse bilmez ellerindekilerden sadece birer oyuncu olacağını. Oyuncular onlarla ilgili sahnenin çekimi sona erdiğinde kaybolurlar. Gel gör ki, kameraman öyle değildir. Film, senin filmin çünkü... Sen hep ordasındır, öyleyse kameraman da hep oradadır.

Evet evet, benim bi' kameramana ihtiyacım var. Hep yanımda olacak bir kameramana...

Yola devam etmek

2008-05-17T05:07:00.000+03:00

Başına bir olay gelir şöyle bir bakarsın, üzülmen gerekiyorsa üzülür, sevinmen gerekiyorsa sevinirsin. Detaylarla fazla kafanı yormadan, bazen büyük çığlıklar atıp herkese sesini duyurarak, bazen de sessiz sessiz herkesin sesini duyarak ilerlersin., yoluna devam edersin yani.

Hiç yerine getiremeyeceğin sözler verirsin kendine. Artık her şeyin eskisinden çok daha farklı olacağından, yeni bir "sen" olacağınından bahseder durursun kendine. Hiç durmadan... En sonunda işte o an gelir ve sen tekrar yola devam edersin.

Bazen sabaha karşı, günün ağarması dakikalar kala yazılar yazarsın. Sevdiğine yazmak istersin ama yapamazsın. Aklına hiçbir şey gelmez, düşünemezsin, yüzünü hatırlayamazsın. Durmadan kendine küfredersin. Fakat o an her şey bulanık görünse de, yoluna devam etmen gerektiği gerçeği apaçık ortadadır. Devam edersin yoluna...

Kendi fotoğraflarını çekersin ara sıra. Aynaya bakmak istemezsin, çünkü bilirsin ki aynadaki olmayı düşlediğindir her zaman, fotoğraftakine benzemez, gerçek değildir. Birkaç dakika geçer ve çektiğin fotoğrafa dikkatlice bakarsın. Çoğu zaman da şikayetçi olursun o fotoğraftan. Söylenip durursun "Düşlediğim sen değildin, hiç olmadın!" diye. Bir fotoğraf daha çeker ve yola devam etme adına kendini kandırırsın. Evet, yola devam edersin ama bu sefer bir kandırılmışlık hissi sarar ruhunu. Ama telaşa gerek yoktur, seni kandıran yabancı değildir çünkü. Sen ki, kimler tarafından kandırılmış da, yola devam etmişsindir.

Aslında farkında olmadığın bir şey vardır: Sen yolcunun yolunun seninkiyle tekrar kesişmesini bekliyorsundur sadece. Etrafından geçen arabalar seni sarhoş etmiş...

Hasta ruh

2008-03-02T04:47:00.000+02:00

“İyi geceler…”

Yukarıda tırnak içerisinde belirttiğim iki kelime, her gün en az on kişiden duyduğum ve günden güne daha da çok nefret ettiğim bir söz öbeğidir. Emin olun, benim yerimde olsaydınız siz de bu iki gizemli kelimenin oluşumundan nasıl bu kadar nefret ettiğimi anlayabilirdiniz, hatta bu duyguyu bizzat yaşayabilirdiniz.

Yanılmıyorsam, iki gizemli kelime olarak tanıtmıştım “iyi” ve “gece” kelimelerini. Evet, “iyi” gizemli bir kelimedir. Tek başına durduğunda cümlelerinize cevap olabilir, sizi sinirlendirebilir ya da sizi göklere çıkarabilir. Ya “gece” kelimesi? İlk başta korkutucudur, ardından insanı büyüler. Aynı kadın gibidir yani gece.

Maalesef benim gibi havada sarmaş dolaş gözden kaybolan sigara dumanının bile yalnız olmadığını düşünerek, onları kıskanan bir insan için o iki gizemli kelimenin oluşumu sadece koca bir nefret duygusundan ibaret. Bazen kendime kendime düşünüyorum: “Acaba bu durum sadece hastalıklı bir ruhun hastalıklı düşünceleri mi?” diye. Hayır, bu şekilde olmamalı. Sıradan ama boş olmayan bir sohbet beklerken “iyi geceler, ben yatıyorum…” diye bir mesaj alınca hayata küfretmenin ve o iki gizemli kelimeden nefret etmenin neresi hastalıklı olabilir ki?

Belki de her şeyi bir kenara bırakıp, herkesin söylediği gibi iyi bir gecenin keyfini çıkarmak en doğrusudur.

- iyi geceler…
+ iyi sabahlar. (yine geceden nefret ettim ve onu o hiç ayrılmadığı “iyi”sinden bir kerelik de olsa ayırmak istedim)
- bilmiş.

İşte bana göre iyi bir sabahın, başkasına göre de iyi bir gecenin nefret dolu başlangıcı. Tekrar soruyorum: Bunlar hastalıklı bir ruhun ürünleri mi acaba? Kim bilir, belki de öyledir...

Ezik...

2007-12-13T02:00:00.000+02:00

İnsanların fotoğraflarına bakıp iç geçirmek son zamanlarda bende büyük bir tutku haline geldi. Belki de içimdeki eziklikten olsa gerek bu tutku. Sürekli “Niye ben de onlar gibi olamıyorum?” diye söylenmeye başladım. Aslında içimden bir ses de “Bırak Allah aşkına hepsi de çakma bunların…” diye avutmaya çalışıyor beni. Tabii ki biliyorum, o içimdeki beni avutmaya çalışan sesin saçmaladığını.(?)

Ben sakin bir insanım. Etliyle ya da sütlüyle pek işim olmaz. Kendi içimde niye bunu kabul etmek istemiyorum acaba? Belki de başka biri olmak istiyorumdur… Müzik dinlerim sıklıkla, hatta sürekli. Önceden de söylediğim gibi, insanların fotoğraflarına bakarım, uzaktan izlerim onları; bazen imrenerek, çoğu zaman bazen de küçümseyerek. Tabi bu küçümseyerek bakma olayı sadece ezikliğime eziklik katıyor. Bundan da hoşlanıyor gibiyim sanki.

Hani bu güzel sanatlar fakültesi olsun, resim çizmek olsun, deviantart üyeliği olsun, kara kalemle çizilmiş resimleri profile koyma olayları olsun… Onları da ilgiyle izliyorum. Aslında hep içimde gizli: Bir onlardan birine “Sana çok özeniyorum, ne de güzel doğal görünerek artistlik yapıyorsun.” demek istiyorum ama biliyorsunuz, beni yanlış anlayacaklarından korkuyorum. Yanlış anlar mısınız acaba?

Keh keh keh… Güldüm kendime. Aslında ben de yetenek olsa, hiç geri kalmam o devianart’çılardan ama neyse hadi. Yani adamlar her türlü haklılar. “Yetenek var, sergileyeceğim tabi, eşek değilim ya?” deme hakları da dolayısı ile mevcut oluyor. “Ya Alican… Sen de bir kere de kendine dönüp bir bak! Hiç mi bir şeyin yok?” dedi birisi sanki… Eee, komşunun tavuğu, komşuya kaz görünürmüş. Hadi onu geçtim, sanırım ben biraz maymun iştahlıyım. :)

Şu sıralar üniversite olaylarına girdim. Malûm, kapağı attık bir tanesine… Tabi tabi, burada da var öyle deviantart’çı arkadaşlar, rock müzik dinleyen, efendime söyleyeyim siyah giyinen insanlar. Heh, her zamanki gibi bendenizin kanı yine ısınamadı onlara. Yok yok yanlış anlaşılmasın, ne haddime efendim; asıl onların kanı benimkine alışmadı sanırım. Ara sıra facebook sayesinde onlar kimdir/nedir tarzı kendimi bilgilendirme amaçlı keşiflerim oluyor. İyi, nur yüzlü insanlar gibi görünüyorlar. Gördüğüm kadarıyla bu bahsettiğim cemiyetin üyeleri hemen de birbirlerini bulup, kaynaşmışlar okul bünyesinde. Bu bahsettiğim başımın derdi ezikliğimden midir nedir, ben yine çemberin dışında kalmayı başardım. Tabi her zamanki gibi dört ayak üzerine düşmeme yardımcı olan bir varlık mevcut. Çemberin dışında da gayet makul arkadaşlar buldum. Ama her zamanki gibi çemberin dışındaki birkaç arkadaşımı da alıp, çemberin içine doğru uzun bir atlama yapma konusundaki fikrim de onay mesajı bekliyor. :)

Saat de hemen 01:37 olmuş… James Amcam da Astronomy’yi söylüyor zaten. Daha ne isteyebilirim? Hem sıkıldım, hem de sigaram bitti. Bu iki önemli bahanenin ardına sığınarak bugünkü yazıma da son noktayı koyuyorum.

Üç

2007-11-13T03:36:00.000+02:00

Saat üçü on üç geçiyor. Yine tam zamanında Gripin “Saat üç; ayaktasın, uyku tutmamış yine. Ne yazıyorsun kara kara beyazlar üstüne?” diyor. Tozlu ve minik siyah kilitli albümlerimi gözden geçiriyorum her zamanki gibi, zihnimi geçmişle yoruyorum büyük bir sıkıntı ve aynı zamanda da zevkle. Ne zamandır da yazmıyorum hani… Parmaklarım da paslanmış biraz.

Saat üçü on sekiz geçti az önce. “Geçer zaman, durmaz akar kör kuyuya.” diyor Gripin. Albümlerimi bir kenara ittim, zamana koşarak yetişmeyi düşündüm bir an, vazgeçtim ondan da. Eskiden “Hiçbir şeyden vazgeçmem!” diyen ben, şimdi zamana yetişmekten vazgeçti desenize…

Akrep yelkovanı kovalayacak kadar güçlü değil henüz ama yelkovan yavaş yavaş tembel tavşana benzemeye başladı sanırım. Bu sefer saatim yavaş kaldı bana, üçü on sekiz zaten geçmişti, üstüne bir de dört eklendi. O güzel kokulu, elâ gözlü dilberi getirdi yelkovan aklıma. O da beni geçmişti, yetişememiştim ona. Tek farkı; o tembel değildi…

Yirmi altıncı dakikasını da bitirdi üç. Aynı benim gibi; akrep yelkovana sürekli hasret, yelkovanın da başı hep dik, durmadan kaçıyor akrepten. Yine bir fark var; yelkovan her zaman akrebine geri dönüyor…

Aslında üç bana benziyor. Hep bir kaçanı var arkasından takip ettiği; aynı benim seni takip ettiğim gibi. Hayır hayır! Üçle farklıyız aslında. Hiç olmazsa onun kovalayacağı bir şeyi var…

Sigara dumanı

2007-08-23T18:27:00.000+03:00

Güneş başka diyârlara doğmak için hazırlık yapıyordu. Panjurun minik aralıklarından odaya süzülen ışık, etrafı görmemi zorlaştırmıştı. Hafif rüzgar kâh esip, kâh durularak perdelere kur yapıyordu adeta. Kül tablasında nazlı nazlı yanmakta olan sigaramın dumanları, güneşin o veda ışıklarında adeta dansediyordu. Garip bir sıcaklık sarmıştı odayı. Güneşin o veda ışıkları, minik toz taneleriyle sigara dumanının müthiş uyumunu izlememi kolaylaştırıyordu. Sigara dumanı ve minik toz taneleri sanki benim için ufak bir gösteri yapıyorlardı. Mutsuzluğumu tek hisseden onlardı belki de...

Birdenbire üst kattan bir fısıltı işittim. Fısıltıyı daha net duyabilmek için yorgun bedenimi bulunduğu yerden kaldırdım. Merdivenlerin soğuk demirlerine ellerimi sürterek üst kata çıkmaya başladım. Her basamakta sanki fısıltı benden uzaklaşıyordu. Durdum, çıplak ve sıcaktan terlemiş ayaklarımı bir basamak aşağı kaydırdım, fısıltıyı tekrar yakalayabilmek için. Fısıltıyı kaybetmekten korkuyordum. Nafile... Onu kaybetmiştim. Mutsuz ve isteksiz bakışlarla tekrar aşağıya doğru inmeye başladım ama odadaki kül tablasının içinden usul usul yükselen sigara dumanı sanki yukarıyı işaret ediyordu. Üst kata doğru salına salına yükseliyordu duman. Onun çekiciliği kararımı değiştirmeme yetmişti. Evet, beni sarhoş etmişti duman... Aynı bir kadın gibi; hem gözlerimi yakarak bana acı veriyordu, hem de kokusuyla ve boşlukta salınışıyla beni büyülüyordu. Yavaş yavaş, büyük bir sabırla, kendimi ona adayarak onu takip ettim.

Karanlık bir odaya sokmuştu beni ve gölgelerin arasında izini kaybettirmişti bana. Büyük bir korku sarmıştı bedenimi. Karanlıkta yapayalnız kalmıştım, üstelik yorgun ve terli ayaklarımın tekrar merdivenlerin üstünde beni taşıyacak gücü kalmamıştı. Çaresizdim, panjurları açtım belki güneş dumanı görmeme tekrar yardım eder diye ama o da gitmişti, aynı seni alıp götüren o adam gibi... Küfrettim o an sigaranın dumanına: "Sen de onlar gibisin!" diye...

Öss Şarkısı

2007-08-13T04:27:00.000+03:00

Şarkının sözlerini internette gördüm, araştırayım dedim. Onor Bumbum diye birine ait olduğunu öğrendim. Download ettim, şarkı ev ordamında yapılmış. Sound'u hoşuma gitti ve ufak bir youtube-leştirme olayından geçireyim dedim. Evet, 2004 yılında yapılmış bir şarkının 2007 yılında kendimce klibini çektim. :)

Zeytinli Rock Fest '07

2007-08-06T19:10:00.000+03:00

Bir festivali daha geride bıraktık...

2 Ağustos perşembe günü sabahı yola çıktık üç arkadaş. Üç buçuk saatlik sıkıcı bir yolculuktan sonra festival alanına geldik. Apar topar ucu belli olmayan, karmaşık bir sıraya geçtik biletlerimizi almak için. Bir saat içinde, uzun uğraşlar ve zorluklar sonunda biletimizi aldık ve kamp alanına, ufak bir üst baş kontrolünden sonra, girişimizi yaptık.

Zeytinli'ye bu ilk gidişimiz olduğu için alana girer girez, büyük bir hayal kırıklığı ile karşılaştık tabii ki. Her yer toz toprak ve pislik içinde. "Siktir et!" dedim içimden ve çadırımızı kurduk. Hava sıcak olduğundan dolayı hemen kendimizi denize attık ve karanlığın çökmesini bekledik, ilk gün gruplarının performansını görme amacıyla. Malesef bitmeyen soundcheck operasyonları canımızı fena halde sıktı. Tüm aksaklıklara rağmen festival "Mai" adlı grupla başladı. Mai'nin rahatlatıcı müziği ile stresimizi bir nebze de olsa attık.

Lafı fazla uzatmak istemiyorum. İkinci, üçüncü ve dördüncü günler derken festival 6 ağustos saat 02:00'de bitti. 4 saatlik rahatsız bir uykunun ardından toparlanıp tekrar evin yolunu tuttuk.

Festival kritiği
Festival ücretinin düşüklüğünden dolayı müzikten anlayan, anlamayan herkes festival alanındaydı. Tabii bu da bizlerin festivalden keyif almasını etkiliyordu. Yüzlerini boyayanlar, Yüksek Sadakat çalarken bile o saçma rock işaretini yapanlar, üstünde metal dedektöründen geçemeyecek kadar metal bulunduranlar, ülkenin durumundan va hayattan en ufak haberi olmayan ama festival sanatçılarınn özgürlük ve Amerikan Emperyalizmi hakkında konuşma yaptıkları an o saçma barış işaretini yapıp ellerini havaya kaldıran, saçma sapan şeylere el çırpan ve bunlara benzer bir sürü insan çeşidi vardı festivalde. Kız arkadaşlarıyla ilk ilişkilerini yaşamak ve kız arkadaş bulmak için gelenler de cabası...

Objektif olmak gerekirse...

Festival alanı tamamen inşaat kumuyla kaplı olduğundan, berbattı.
Yiyecek imkanları çok sınırlıydı.
Dinleyici kalitesi sıfırın altındaydı. (Küstahlık olarak algılamayın ama malesef böyle)
Gün boyu dj'ler vasıtası ile kaliteli müzik dinletmek yerine, grup soundcheck'leri bir türlü istenilen düzeye gelemediği için günün erken ve sıcak saatlerinde festivalciler müzikten mahrum bırakıldı.
Her festivaldeki gibi tuvaletler girilecek durumda değildi.
Girişte sağdaki küçük kamp alanının foseptik kokusundan oluşan bir atmosferi vardı.

İyimser olmak gerekirse...

Sahne alan grupların çoğunluğu kaliteliydi.
Ses kalitesi "idare eder" denilebilecek kadar yeterliydi.
Az çeşit olsa da, pek saplıklı ortamlarda yapılmasa da yiyecekler motoru bozan cinsten değildi.

Son olarak şunu belirtmek istiyorum. Kombine bileti 10ytl olan bir festivalden fazla bir şey beklemek tabii ki de yanlış ama yine de daha iyi olabilirdi. Hiç olmazsa kamp alanı biraz daha temiz ve güzel bir yerde olabilirdi.

Nice festivallere...

Sıkıntılı bir gün

2007-07-31T23:21:00.000+03:00

Yalnızlığıma fon müziği olan sesleri buraya aktaramadığım için kızıyorum kendime. Geriye dönüp harcadığım zamana bakınca kendime küfredesim geliyor, ediyorum da. Loş ışıklı ve kül tablasının dibine yapışan sigara küllerinden dolayı iğrenç kokan odamda yalnız başıma otururken yapıyorum bu cümleden önce yazdıklarımı.

Ara sıra odamdan dışarı çıkıyorum. Evin diğer bölümlerinin odamdan tek farkı o iğrenç kül kokusu. Sıkılıp tekrar loş ışıklı, pis kokan odama dönüyorum. Sürekli kendime bu hayatı neden yaşadığımı, neden bir şeyler yapmaya çalışmadığımı soruyorum kendime ama bir türlü yanıt bulamıyorum. Çevreye bakıyorum; insanlar mutlu ve huzurlu görünüyorlar. Yoksa ben sadece kendime acı çektirmek için mi onları olmak istediğim ama olmadığım gibi görüyorum, anlamıyorum...

Tabii durumum o kadar da kötü değil. Her insan gibi hoşlandığım bir şeyler hala daha var. Örneğin; Simone Simons'un sesi beni büyülüyor, onu dinlerken sanki huzur buluyorum. Özellike Solitary Ground adlı şarkıyı dinlerken sanki tüm dertlerimden, sıkıntımdan uzaklaşıyorum.

Bazen de anlık iletişim programımın kişi listesine bakıyorum. Kişi adlarını büyüklü küçüklü yazanlarla, "Hayat sadece eğlenceden ibaret" tarzı uzun kişisel iletiler ve kişi adları girenlerle kendi çapımda dalga geçiyorum. Belki de onları kıskanıyorumdur... Evet, gerçekten de onları kıskanıyor olabilirim. Birilerinin kendini mutlu hissetmesi ve benim mutsuz olmam beni geriyor olabilir. Sinirlenip, buz dolabının kapağından aldığım minik ve pembe renkli beta blokeri bir bardak su ile mideme indiriyorum.

Ara sıra tırnaklarımı kemiriyorum. Bunu hangi etkiye tepki olartak yaptığımı daha çözmüş değilim. Heralde bu da sıkıntımın doğurduğu kötü sonuçlardan biri.

Neyse, sıkıldım yazmaktan. Aynı Amerikan filmlerinde olduğu gibi; kıyafetlerimle kendimi havuza bırakmak istiyorum, aynı bir ölü gibi.

A Lot Like Love

2007-07-28T01:18:00.000+03:00

Geçen gün yine sıkıntılı sıkıntılı televizyonun karşısına oturdum. Bir sürü kanal gezdim, zırt pırt değiştirip durdum kanalları. En sonunda Movie Max'i izlemeye karar verdim. Bilgi butonuna basmak istemedim sürpriz olsun film diye. Bir de baktım ki 2005 yılında izlediğim o muthiş film varmış sırada: "A Lot Like Love".

Hemen heyecanla kuruldum koltuğa. Bir solukta bitti zaten... İnsan kendi içinden "Ben de böyle bir aşk istiyorum yaa!" diye söyleniyor. Gerçekten de mükemmel bir film, izlemeyenlere izletin. :)

Hımm... "Peki filmin konusu ne?" diye sorar gibisiniz. Tek söyleyebileceğim şey çok kaliteli bir romantik/komedi olduğu. Film hakkında başka bir şey söylemek istemiyorum. İzleyin ve görün.

Fotoğraf albümleri

2007-07-22T01:40:00.000+03:00

Bazen dalıp gidiyorum. O eski ve tozlu raflardan kilitli fotoğraf albümlerini çıkartıyorum sık sık. Küçük kilitlerini o büyük anahtarlarla özenle açıp, kurumuş gözlerle bakıyorum onlara. Fonda hep aynı şarkılar, hep aynı tebessümler var.

Bazen soruyorum "Her şey neden bu hale geldi?" diye. Sonra tekrar derin denizlere dalıyorum en dipteki cevapları bulmak için ama nafile... Nefesim yetmiyor, ulaşamıyorum bir türlü onlara. Bu da yetmezmiş gibi her seferinde vurgun yiyorum o derinlikten yüzeye çıkana dek.Her seferinde sanki bir parçamı kopartıyor acımasızca benden o fotoğraf albümleri. Yakmak istiyorum onları ama yakamıyorum. Yüzlerin kafamdan silinmesinden korkuyorum belki de.

Bu gece yine raflardan çıkardım o kilitli fotoğraf albümlerini. Onlara bağımlılığım gün geçtikçe artıyordu sanki. Büyüleyici bir vücudun, narin bir tenin, kıvrak bir zekanın bağımlılığıydı bu. Onun kokusuydu ihtiyacım olan. Onun teniydi tenimin istediği. Onun nefesiydi boynumda hissetmek istediğim. Sonra bir şeyin eksikliğini farkettim: O sarhoş eden toz kokusu yoktu üzerlerinde. O eski heves de yoktu bende.

Artık yüzleri unutmaktan korkmuyordum. Başka bir yüz tanıdım. Başka bir tebessüme hayran kaldım. Başka bir tene hasret kaldım. Başka biri sigara yaktırdı bu gece bana. Duvarlara bakmıyordum artık. Hava bulutlu bile olsa yüzünü görebilmek için yıldızları arıyordum. O an anladım o fotoğraf albümlerinin gözlerime tozlu bir perde çektiğini. O an anladım onlara gerek kalmadığını...

Yalnızlığımı alamazsın

2007-07-18T02:47:00.000+03:00

Bu sefer aydınlık odam
Ay ışığı yüzüme vuruyor
Bu sefer umutsuzluklarım yok
Yeni umutlar verdin bana

Bu sefer geceler kısa
Gecelerimden çaldın, gündüzlerime verdin
Bu sefer kırgınlık yok kalbimde
Kırıklarını aldın, yerine kendininkini koydun

Bu sefer sen varsın yanımda
Ama yalnızlığımı alamadın
O da hep yanımda...

Can sıkıntısı

2007-07-11T01:35:00.000+03:00

Saat 01:41, yazı yazma editörünü tam olarak altı dakika önce açmışım. Winamp şarkı listeme arşivimde olan tüm grupların sadece akustik performanslarını ekledim. Akustik performanslar beni rahatlatıyor.

Kafamda bir tilki, ağzımda sigara, pencereden dışarıya bakıyorum; birileri geçse de selamlaşsak, muhabbet etsek biraz diye. Zihnimin en ücra köşesinde barındırdığım eski, değerli kayıtlarımı gözden geçirmeye karar verdim ama arşivin şifresi bir türlü aklıma gelmiyor. Ne olur ne olmaz diye bir yere kaydetmiş olmam lazımdı o şifreyi ama nerde bilmiyorum ki. Fon müziği olarak kullandığım akustik performanslar şifreyi bulmamı zorlaştırıyorlar ama bir türlü kapatamıyorum Winamp'ı. Müzik bazen beni dibe çekiyor ama öyle bağlıyım ki ona, sanki bu bir çeşit derinlik sarhoşluğu. Bağlanmamam gerekirken, engel olamıyorum.

Tekrar pencereden dışarı baktım. Yine kimseler yok. Hemen yan evde bir kız var. Belki o da sıkılmıştır, balkona hava almak amacıyla çıkar diye onların balkonuna doğru baktım. Yok... Herkes huzurlu bir şekilde uyuyor sanırım, ben hariç. Tam da zamanında yetişti Aylin Aslım: "Kaç gündür evdeyim, kimseleri görmedim." diyor. Sanki bana dert yanıyormuş gibi bir hali var. Yoksa gizli gizli ben mi ona dert yanıyorum diye bir düşünce sardı zihnimi. "Acaba konuşsam beni duyar mı?" diye düşünmeden de edemiyorum.

"Yarının bugünden bir farkı olacak mı acaba?" diye düşünmeye başladım birden. Aklımda biri var aslında. Muhtemelen onun her günü bir roman gibi. Yoksa abartıyor muyum? Olabilir...

İşte buna can sıkıntısı deniyor. Daha doğrusu ben böyle tanımlıyorum. Bir gün bir arkadaşımla sokakata yürüyorduk. Karanlık bir sokaktı ve bir kız hakkında bana dert yanıyordu kendisi. Birden bire etrafına baktı ve şunu söyledi:

Abi şöyle bir etrafına baksana ya... Bir sürü ışık var, bu ışıkların ardından bir sürü küçük küçük insancıklar var ve bu insancıkların her birinin kafasında binlerce küçücük düşünce var.

O gün anlamıştım can sıkıntısının insanlara neler düşündürebileceğini.

Çoğu insan yaptığı en iğrenç işleri can sıkıntısına bağlar. Aslında can sıkıntısının hiçbir suçu yok. Can sıkıntısı hep bir günah keçisi olarak kullanılıyor o yetersiz insanlar tarafından. Bardağın dolu kısmına bir göz atmak gerekirse: Can sıkıntısı aslında insanlara hiç tatmadığı şeyleri yaptırır, hiç düşünmediklerini düşündürür. "Sıkı can iyidir." diye boşuna demiyor büyüklerimiz. Sıkı can gerçekten de iyi olabiliyor bazen. Tabii insanların doğasında mevcut olan tatmin olmama ya da olamama duygusu, elde olanı beyenmeme ya da elde olmayana özenme duygusu insanların can sıkıntısına tabiri cahizse "bok" atmasına sebep oluyor.

Bu arada bir araba sesi duydum. Hızla alt yoldan geçip gitti. Tam da bir ışık belirmişti içimde. Evet evet, üzerinde: "Sonunda yalnızlığımı paylaşabileceğim, yani artık yalnız değilim!" yazan bir lambanın ışığıydı bu ama söndü.

Bakın gördünüz mü? Can sıkıntısı bireye orta uzunlukta bir yazı yazdırtacak kadar yararlıymış. Tabii orta uzunlukta bir yazı yazmayı yararlı kabul edenlerdenseniz. Evet, ben ediyorum...

Bunlar feyk! (Neyk?)

2007-07-08T14:12:00.000+03:00

Küçük bir kardeşim var. Her gün evde minik GIJoe oyuncakları ile ilginç senaryolar yazıp, oynuyor.(Büyüyünce iyi bir RPG oyuncusu olacak.) Ona baktıkça anlıyorum çocukların ne kadar doğal olduğunu ama sonra birden beynimde kara bir sayfa beliriyor: "Ya o da büyüyünce bizler sahhteleşirse, o saf ve temiz ruhunu kaybederse?"

Belki gereğinden fazla paranoyak davranıyor olabilirim ama son zamanlarda insanlarda gördüğüm tek şey sahtelik. Sanki gerçekten uzaklar, Cem Yılmaz'ın değimiyle: "Onlar feyk..."

Sürekli bir şeyleri kanıtlanama çabası, kalıba girme çabası, konuları kalkan olarak kullanıp kalkanın arkasından işler çevirme çabası... Bunları görüyorum insanlarda. Şimdi diyeceksiniz: "Bize sürekli laf ediyorsun da, kendin normal misin sanki?". Ben bu yorumu sizin gözlemlerinize bırakıyorum. Şimdi ters psikoloji uygulayıp: "Evet, ben de sahteyim." dersem yalan söylemiş olabilirim(?).

Şu "Barış Akarsu" olayı hakkında yazmak istiyorum öncelikle. Web sitesine girdim biraz hakkında bilgi toplamak amacıyla. Google sıralamasında sayfa bilgisi olarak "Baris Akarsu - Türkiye'de Rock Muzik'in Yeni Starı!" diye bir cümle vardı. Sonra birden aklımdan şöyle bir düşünce geçti: "Hangi rock-star kendi sitesine veya hayran sitesine 'Rock Muzik'in Yeni Starı' şeklinde bir slogan koyulmasına izin verir ki?". Birçok star tanıyorum, hiçbirinin sitesinde kendini öven bir bilgi mesajı ile karşılaşmadım.

Aslında sorun tam olarak Barış Akarsu'yu hazmedememek ya da Barış Akarsu için insanların üzülmesini istememek değil. Her insan istediği şeye üzülmekte, istediği şeye sevinmekte tamamen özgürdür. Sorun: Çok kısa zamanda bir dizi sayesinde popülerliğini kazanmış, dizi sayesinde rock-star ilân edilmiş(bence yaptığı müziğin rock ile alakası yok) bir insanın birden bire bu kadar popüler olması(özellikle öldükten sonra). İnsanların bunun üzerinde bu kadar durması sizce gerçekçi mi? Sürekli aklımdan geçip duruyor: "Acaba arkaplanda biri bu olayları insanlara empoze edip onları oylamaya mı çalışıyor, yoksa bizim insanlarımız bu kadar çok mu seviyor sahteliği?". Çok merak ediyorum, bundan bir sene sonra Barış Akarsu'nun ölüm yıldönümünde kaç kişi Msn Messenger rumuzunun önüne boynu bükük gül simgesi koyacak. En büyük sorun da burda zaten. Msn Messenger rumuzunun önüne boynu bükük gül koyunca ekstradan sevap mı kazanılıyor, yoksa merhum kişinin ruhu bilinmeyen yerde daha rahat mı yatıyor?

Neyse... Barış Akarsu olayını daha fazla dillendirip sizlerin canını sıkmak istemem. Sahtelik diyordum sanırım. İnsanların ne kadar sahteleştiklerinden bahsediyordum. Evet, hatırladım. Bir de "Dilimizi koruyalım kapmanyası" tarzında başlıklar var forumlarda son zamanlarda. Bunlar da bana sahte geliyor. Neden diye sorarsanız: "Dilimizi koruyalım" başlığını açan kullanıcı kendi dilini kullanmaktan bi'haber. İlk mesajın yazım hatasının gözden kaçtığını düşünerek kendimi avuttum ve diğer mesajlara bakmaya başladım. Dili korumakla alakası olmayan, birkaç arkadaş edinmek amacıyla açılmış bir başlık olduğunu daha konunun dördüncü mesajında farkettim. Ne kadar acı değil mi?

Yine yazıyı çok uzattım sanırım. Aslında bu kadar uzun yazılar yazıp okuyucuyu sıkmaya meraklı değilim ama ne yapabilrim? Bir kuyuya girdiğim zaman tekrar ışığı bulana dek geri dönmeyi sevmiyorum. En iyisi bir an önce kapanış paragrafına geçeyim.

İnsanlar doğdukları anda müthiş özellikleri de yanlarında getirirler. Bu özellikler doğduğumuz anda pasif durumdadır, ta ki biz onları keşfedip ortaya çıkarana kadar. Kalıba gerek yok insanlar için. Öyle bir ayarlanma var ki doğada, herkesin ambalajı farklı ve birbirinden güzel. Kimse birbirine benzemek zorunda değil. Herkes o kadar orjinal ki, herkes o kadar kendine özel ki, kimsenin sahtesine gerek yok.

Nereye gidiyoruz?

2007-07-07T01:16:00.000+03:00

Eğitim hayatıma başladığımdan beri en çok duyduğum cümledir bu: "Sizler bizim yarınlarımızsınız..."

Son birkaç yıldır düşünmekteyim. Nasıl bir yarınız biz? Nasıl bir güvenceyiz? Anlık iletişim programlarının başından kalkmayan, 1000sms / 10 köntör kampanyalarına en önde giren, sıradanlıktan sıyrılamayan, taşmayı bırakın; dolamayan...

Sürekli toplu taşıma araçlarını kullanan bir öğrenci olarak nadiren de olsa araç içerisinde yurdum insanlarının yani o "yarınlarımız" diye tabir ettiğimiz gençlerin konuşmalarına kulak misafirliği etmek zorunda kalıyorum.(Artık zorunlu misafirlik nasıl oluyorsa(?)) Diyalogların teması hep aynı, sadece özel adlar değişken. Sonra düşünüyorum: "Lan kızlar çok güzel de, bu kadar sığ muhabbetle nereye kadar be oğlum, hadi sen yoluna git en iyisi..."

Hadi herşeyi bir yana bıraktım, bu anlık iletişim programları üzerinden gereksiz protestolar, siyaset içerikli gönderilen toplu iletiler... Bunlara da bir anlam verememekteyim. Geçen gün yine düşünceli bir şekilde müzik dinlerken, birden bire tanımadığım birinden bir ileti aldım MSN Messenger üzerinden. Mesajda doğu bölgesindeki operasyondan filan bahsediyordu. Asıl dikkatimi çeken ve beni tanımadığım birine cevap vermeye iten şey de "Bu mesajı başkalarına iletmezsen, Türk değilsin!" cümlesi idi. "Haydi bakalım başlıyoruz..." dedim içimden ve tanımadığım o şahısa "Türklükten ne anlıyorsun?" diye bir ileti gönderdim. Anında cevap geldi. Aynen şu şekildeydi cevap: "Amaan anldm, snd o tplrdnsn, hdi ywrm i$im olmz snle bs gittt!!" Birden bire çok sinirlendim. Benim Türklüğümü yargılama cürreti gösteren birey Türkçe konuşmaktan acizdi. Uygun bir dille ona bu şikayetimi anlatmaya çalıştım ama nafile. Beni anlamak istemedi. Kendi babasının da o operasyonda bulunduğunu ve benim bunu anlamamın imkansız olduğunu söyleyip durdu beni dinlemeden. Halbuki böyle küçük çaplı saçma sapan protestolarla milletin Türklüğünü yargılamanın yanlış olduğunu, MSN Messenger başında oturmak yerine birşeyler üretmenin ya da ne bileyim basın organlarını kullanarak bu olayları protesto etmenin daha mantıklı olduğunu anlasa belki o zaman beni daha iyi anlayabilirdi. Neyse...

Peki o zaman, "Nereye gidiyoruz?" sorusuna bir yanıt gerekli değil mi şimdi bize? Belki tam bir yanıt olmayacak ama, zaten bu mümkün değil, yine de ben size kendimce birşeyler söyleyeyim: Çıkmaz ve karanlık bir sokakta, elimizde bir ışık bile olmaksızın, koşa koşa ilerliyoruz. Sokağın sonuna gelip "Hassiktir çıkmaz sokakmış lan!" diye afallamak yerine "Bilmediğim karanlık bir sokakta, ışık olmadan nasıl ilerleyebilirim ki? İyisi mi yol yakın iken geri döneyim ve yolumu bulayım." diye yavaştan yavaştan düşünmeye başlasak çok iyi olacak.

Hayat için birkaç tanım

2007-06-22T11:41:00.000+03:00

Bu kısa videoda yaşlı insan resimlerini kullandım. Evet, yaşlı insanlar. Çünkü hayata en anlamlı bakanlar onlar benim gözlemlerim doğrultusunda.

Girdap...

2007-06-22T11:32:00.000+03:00

Başlangıç ve bitiş, ilk ve son, yaşam ve ölüm... Bu üç kavram aklıma geliyor ne zaman bu resme baksam.
Hayat da zaten durgun bir suya bir su damlası düştüğünde, damlanın yarattığı minik girdap gibi değil midir zaten? Bir ucundan girersin, diğer bir ucundan mutlaka çıkarsın.
Evet, başlangıç ve sondur hayat. Evet, ilk ve sondur hayat. Evet, yaşam ve ölümdür hayat. Sürekli iki tane ucu vardır. Bir girişi ve mutlaka bir de çıkışı vardır.
Asla çıkışı bulamamaktan korkmayın...

Niye geldik?

2007-06-22T11:09:00.000+03:00

Dünyaya geliş sebebinizi hiç merak ettiniz mi? Ben hergün merak ediyorum. Sürekli niye dünyaya geldiğimi, burada amacımın ne olduğunu, ne yapmam gerektiğini bulmaya çalışıyorum. Bazen şöyle düşünmeden de edemiyorum:

- Acaba dünyaya geliş sebebimi anladığımda fanî hayatımın sonuna mı gelmiş olacağım?

Bir yandan da şu şekilde bir düşünce kafamda dolaşıp duruyor:

- Acaba ben dünyaya savaşmak için geldim? Sürekli didinmek, yeni şeyler öğrenmeye çalışmak, durmadan kendimi güncellemek için mi geldim?

Bu bağlamda; Kurt Cobain'in ölmeden önce yazdığı son mektup da hep beni düşündürmüştür.

Hadım edilmiş olmayı tercih ederken tecrübeli bir budalanın ağzından konuşmalar, çocukça şikayetler bunlar.
Bu not anlamanızı kolaylaştıracak.
Yıllar süren punk rock kursundan sonra edindiğim tüm ögretilenlerin, uyarıların özgürlüğü kucaklamayı öngören etiğin doğruluğu kanıtlandı.
Uzun yılardan beri müzik yaparken okurken ya da yazarken duyduğum heyecanı müzik dinlerken duymuyorum.
Bu konu hakkında sözler sarf ederken kendimi suçlu hissediyorum.
Mesela sahne arkasındayken ışıklar söndüğünde ve kalabalık delice gürültü çıkarmaya başladığında, tüm bu sevgi ve tapınma ayinlerinin Freddie Mercury içinde yapıldığını bildiğim için, belki de eskiden kendim için istediğim ve öykündüğüm bu tür şeyler artık beni etkilemiyor.
Gerçek şu ki ben sizi kandırmam, hiçbirinizi kandırmam.
Bu sizin yada benim hak ettiğimiz bir şey değil.
Düşünebildiğim en kötü suç insanların %100 eğleniyormuş gibi davranarak ve rol yaparak taciz etmektir. Bazen sahneden inerken zamanım gelmiş gibi hissediyorum.
Tatmin olmak için sahip olduğum tüm gücü kullanmayı deniyorum ve yapıyorum.(Tanrım inan bana yapıyorum ama yeterli değil.)
Ben ve biz insanları eğlendirdiğimiz ve etkilediğimiz için duyuyorum.
Sadece yitirdiklerinden zevk alan bir narsist olmalıyım.
Çok hassasım, çocukken sahip olduğum şevki yeniden edinebilmek için biraz uyuşuk olmam gerekiyor.
Son üç turnede, müziğimizin fanî olarak tanıdığım tüm insanlar için daha yüksek minnettarlık duyguları duydum; ama herkes adına sahip olduğum empati, suçluluk ve gelirimin üstesinden gelemiyorum.
Hepimizin içinde iyilik var ve kolayca insanları çok seveceğimi düşünüyorum, bu beni üzüyor.
Üzgün, küçük, hassas, takdir edilmeyen, balık burcu, İsa tripli adam.
Neden sadece eğlenmiyoruz? Bilmiyorum...
Tutku ve empati saçan tanrıça gibi bir eşim ve her insanın iyi olduğunu sanan ve ona zarar verebileceklerini bilmediği için tanıştığı herkesi öpen sevgi ve neşe dolu, bana geçmişte ne olduğumu hatırlatan bir kızım var ve bu beni korkutuyor. Benim gibi kızımın sefil olmasından, kendi kendine zarar vermesinden ve death rocker olmasından korkuyorum, bu tür düşüncelere dayanamıyorum.
Ona sahip ve mütesekkirim ama yedi yasımdan beri genelde tüm insanlara karşı nefret doluyum.
Sadece empatiye sahip olmak ve geçinmek insanlar için kolay gözüktüğünden.
Sadece sevdiğimden ve düşündüğün gibi insanlar için üzülmemden.
Geçmiş yıllardaki ilgi ve mektuplarınız için iğrenç ve yanan midemden teşekkürler.
Fazlasıyla tuhaf, huysuz bir bebeğim.
Daha fazla ihtirasım yok ve hatırlayın; yanmak yavaş yavaş kaybolmaktan daha iyidir.
Frances ve Courtney’in mihrabınızda olacağım.
Frances için devam et Courtney, Franceas’in bensiz daha iyi olacak hayatı için. Sizi seviyorum, sizi seviyorum. Barış, sevgi ve empati...

Bu mektup beni hep duygulandırmıştır. Belki en iyisi kaçıp gitmek, yok olmaktır....

Legs & Fender

2007-06-22T03:26:00.000+03:00

Muhteşem bir kombinasyon doğrusu. Her ikisi de insanda inanılmaz bir etki yaratıyor.
Sakın sapıklık olarak algılamayın bunu. Bu sadece büyülenmiş bir adamın kendisini ifade ediş tarzı.

Ben...

2007-06-22T03:14:00.000+03:00

- Gerektiği kadar iyi yaşayamıyorum.

- İşin komiği, gerektiği kadar iyi nasıl yaşanır, onu da pek bilmiyorum.

- Devamsızlığım çok hayatta.

- Nerede, nasıl, ne zaman, kiminle, ne kadar daha fazla mutlu olunur, bilmiyorum.

- Olmadığım yerleri, yapmadığım şeyleri düşlüyorum bazen.

- Bazen diyorum: "Cinsim başka olsaydı daha mı mutlu olurdum acaba?".

- Atlıyorum günleri, bugünün ne içerdigine bakmadan, ertesi güne geçiyorum hemen.

- Yaşayacaklarımı hep son ana bırakıyorum.

- Kendimi çoğunlukla, yaşayamayacak kadar yorgun hissediyorum.

- Ne yaşarsam yaşıyayım, gözüm hep öteki hayatlarda kalıyor bazen.

- Yaşamaya iyi konsantre olamıyorum.

- Bazılari çalıp çırpıyor her şeyi, öteki hayatlardan otluyor hep bazıları.

- Her sabah bir gün eksik uyanıyorum ömrümden.

- Kafamdaki insanı, olamıyorum.

- Kendi hayatımmış gibi rahat yaşayamıyorum.

- Herkes ağzına kadar başkası dolu.

- İçimde hiç kötülük yok, bu çok kötü.

- Hayatımda biri vardı, hayatımı sikti, bir kenara attı ve gitti.

- Aslında ileride çok mutlu olunacak sota yerler biliyorum.

- Bazı sabahlar, dünya çok zor alışıyor bana.

- Orjinal bir kaç insan arıyorum, ama bulamıyorum.

- Atsan atılmaz, satsan satılmaz bir yük gibi geliyor bazılarına hayat.

- Hayatta bir ağırlığım olsun diye, şişmanlıyorum.

- Üçün birini seçerken bile, ikileme düşüyorum.

- Yaşamak için sonsuz ideal bir yer var mı?Bben bulamıyorum.

- Yaşamam gereken bir çok şey ve yaş, başka bir çok şey ve yaşları düşünürken geçip gidiyor.

- Bazen çok geriden yaşıyorum.

- Ömrüm son bulduğunda neleri yaşamış olayım? Neleri yaşamış olmalıyım? Bilmiyorum.

- Bu benim ilk tecrübem dünyada.

- Bütün şahane mevzuları çok önceden konuşmuşlar.

- Bütün güzel pozisyonları biz yokken sevişmişler.

- İyi bir ömür, hangi iyi bir ömürle kıyaslanabilir ki?

- Kim olarak öleceğimi, ne olarak kalacağımı bilmiyorum.

- Hayat, benden zevk alıyor mu acaba? Bilmiyorum.

- Tanrı veya doğa, beni böyle kullanarak ne yapmak istiyorlar? Pek anlamıyorum.

- Ancak yine de ömrümden geleni yapıyorum.

Hayat hikayesi

2007-06-22T03:12:00.000+03:00

* Sabaha karşı hayata gözlerimi açtım.
* Popoma atılan ilk şaplak ile acıyı tattım.
* Bir yaşıma geldiğimde annemin "Artık işe gitmem gerekiyor güzel oğlum. Annen bir doktor ve insanların annene ihtiyacı var." demesiyle anne sütünü bırakarak, hayatımın tümünü kaplayan iki adet memeden, ilk sevgilimden ayrılmak zorunda kaldım.
* Bir yaşımdan üç yaşıma kadar ilk sevgilimin hasretiyle yanıp tutuştum.
* Derken kendime yeni uğraşlar bulmaya başladım, Semih adında çok mükemmel bir arkadaşım oldu.
* Üç buçuk yaşımda bahçesini çok beyendiğim bir anaokuluna başladım.
* Dört yaşımda apartmandaki komşuma aşık oldum.
* Bu sırada anaokulumdaki bir kızın durmadan bana evlenme teklifi etmesiyle, evlilik baskısının ne olduğunu öğrendim, kendi çapımda.
* Bunun üzerine apartmandaki kıza aşık olmaktan vazgeçtim.
* Ardından üst komşumun "Öp beni, sev beni, sıkıştırma..." şeklindeki diyalogları sayesinde tacize uğramanın ne olduğunu benimsedim.
* Beş yaşımda; babamın "Oğlum ben seni tutuyorum, beraber yüzücez." diyip beni serin sulara bırakmasıyla "Babana bile güvenme." sözünü uygulamalı olarak beynime kazıdım.
* Beşinci yaşımın sonlarına doğru; bahçesini severek gittiğim anaokulundan ayrıldım ve bana perili köşk gibi gelen (hala daha önünden geçince aynı korkuyu hissediyorum) okula kaydoldum. Adeta psikolojik olarak çökmüştüm. Depresyonu tanıdım bu sayede.
* Altı yaşımda babamın işi nedeniyle en sevdiğim okuldan, oturduğum yerden, en iyi arkadaşımdan (Semih'den...) ayrıldım ve memeden sonra ayrılık acısını bir daha tatmış oldum.
* Yedi yaşımda yepyeni bir hayat başlamıştı sanki benim için. İlkokula başlamıştım. Yeni yüzler beni şaşırtmıştı ve bu sayede kalabalık içinde yalnızlık duygusunu tattım.
* Derken okula alışmaya başladım. Güzel arkadaşlar edindim.
* Okuduğum okul özel olduğu için diğer öğrencilerden üniforma olarak farklıydım. Bu yüzden şimdi maganda olan bir kıroyla, tekme tokat kavga ettim. İlk dövüşüm olmuştu bu ve dayak yemiştim. Aynı zamanda ilk yenilgim.
* Derken boncuklu tabancalar piyasaya çıktı. Erken yaşta bilgisayar sahibi olduğum için aksiyon oyunlarına olan merakımdan kaynaklanan bir ışıltıyla hemen kendime bir tane boncuklu tabanca aldım ve ilk atış denememi beni döven o çocuğun üstünde yaptım. Tam sol şakağına atmıştım. Çocuk çok ağlamıştı ve bu beni çok sevindirmişti. Bu da ilk zaferim olarak beynime kazınmış oldu.
* Zaman hızla geçiyordu. Yeni insanlarla tanışıyor, yeni şeyler öğreniyordum.
* Vazgeçilmez arkadaşlarım oldu ve bu bana Semih'i unutturdu. Bu sayede insanın maymun iştahlı ve kalleş bir yaratık olduğunu öğrendim.
* Sarışın bir kız sevdim. Sevdim sadece. Gülüşüne, munzurluğuna, çok bilmişliğine hasta olmuştum. Üçüncü aşkımdı hayatta o benim.
* Günlerden birgün, o kız bana beni sevdiğini söylemişti. Ben de çok heyecanlanıp "İyi, tamam." demiştim.
* Üzerinden bir sene geçti, "Ben de seni seviyorum." dedim. O da bana "Geçti borun pazarı..." dedi. Bu sayede ilk defa anlamlı bir şekilde eve gidip soğuk su içtim. İkinci yenilgimi yaşamıştım sanki.
* Derken, özel okul beni çok sıkmaya başladı. Okulumu değiştirdim. Yeni okul, oturduğum yerin en kalabalık okulu idi. Sanki küçük bir köyden büyük bir metropole gelmiş gibiydim. Heycanlıydım.
* Bir süre yalnız takıldım ve kısa bir süre sonra ufak bir erkeklik testiyle bir arkadaş grubuna girdim. Hepsi güzel insanlardı. Mutluydum. Kalabalıkta yalnız kalmamayı öğrenmiş oldum.
* O büyük okulda bir kız gördüm. Aşık olduğum üçüncü kız olacakmış gibi bir hali vardı. (Üç tane kız, biri de meme. (gülücük var burda))
* "Boşver sen onu, erişilmez..." dediler. Ben de tabiri cahizse s**tir ettim. Ama gözüm ondaydı. Gözlerin de konuşabileceğini öğrendim bu sayede.
* Aradan bir sene geçti. Büyümüştüm biraz. Kuzenim bana jole sürmeyi öğretmişti. Vücudun güzelleşmişti. Kızların ilgisini çekiyordum sanırım.
* O yaz; yazlıkta Tekken III oynarken bir kız yanıma geldi ve benimle tanışmak istedi. Tanıştık, konuştuk, kaynaştık. Yaz aşkı neymiş, ne değilmiş öğrenmiş oldum. İlk sevgilim o olmuştu.
* Tekrar okullar açılmıştı. Herkes bana çok değişdiğimi, bu imajımın çok güzel olduğunu söyleyip duruyordu.
* Hatta okullar başladıktan üc hafta sonra, emri vaki bir ilişki yaşamıştım. Zorunlu aşk nedir o zaman öğrendim. (gülücük var burda...)
* Ama o erişilmez kız hala daha bana bakmıyordu. Hatta ismimi bile bilmiyordu. Dünyanın merkezi olmadığımı bana öğretti hayat bu sayede.
* Bir gün geldi... Eve dönüyordum okuldan, o erişilmez kız adımı ağzına alarak; bana bir arkadaşını görüp görmediğimi sordu ve ufak şeylerle de mutlu olunabileceğini öğretti bana. (İsmimi biliyor olması beni mutlu etmişti.)
* Bu isim söyleme olayı, sanki bir tetikleyici olmuştu. Kıza zaman içerisinde o kıza aşık oldum. Yaşım on dörttü daha ve üçüncü aşkımı yaşıyordum, karşılıksız.
* Bu arada LGS diye bir sınav vardı ortada. Benimse bunu hiç kafaya takar gibi bir halim yoktu doğal olarak. Malum, aşkla uğraşıyordum o sıralar.
* Birgün basket turnuvasında erişilmez kızın da bana karşı boş olmadığını söylediler. Turnuvadan elenmiş olmama rağmen havalara uçmuştum. "Her işte bir hayır vardır." diyen insanlara hak vermeye başladım bu sayede.
* Yaz geldi tekrar. Tatile girdik.
* Yanımda sürekli bir kağıt parçası taşıyordum. Evet, erişilmez kızın cep telefonuydu o. Benim daha cep telefonum olmadığı için numarasını telefon yerine kağıda kaydetmiştim. "Malum, okulun en güzel kızı. Tabii ki cep telefonu olacak. Erkekler ne yapar sonra?" diye de düşünmeden edemiyordum hani...
* Cep telefonu alır almaz, erişilmez kıza telefon numaramı gönderdim.
* Bingoo... Beni unutmamıştı. Herşey yolunda gidiyordu. Hayat bir ütopya gibi gelmeye başlamıştı bana. Ütopya nedir, onu da öğrenmiş oldum bu sayede.
* Bir sorunum vardı. Kıza bir türlü açılamıyordum. Küçük şeylerin aslında ne kadar büyük problemler haline gelebileceğini öğrenmiş oldum.
* Yine kuzenim vasıtasıyla kıza açıldım. Sevdiğimi söyledim. Erişilmez olana erişmiştim. Mutluydum, hem de çok.
* "Aşk insanın gözünü kör eder." derlerdi bana da inanmazdım. Okullar açılmıştı, ben 15 yaşıma girmiştim ama gözüm kördü. Her yeri görebiliyordum ama ruhumun simsiyah gördüğünden bî haberdim...
* Sanki rüyadaydım. Ama bu rüya fazla uzun sürmedi tabii. Hayatımın ikinci savaşını vermemle birlikte, rüyadan kötü bir şekilde uyandırıldım. Sevgilimin hayranları etrafımı sarmıştı. Herkes ayrılmamı istiyordu sanki. Hayatım diziye döndü birden. Gerçek kabusun ne olduğunu anlamış oldum bu sayede.(gülüyorum şuanda)
* Tam atlattık herşeyi derken, ruhum da sanki etrafı görmeye başlamıştı yavaş yavaş. Monotonlaşma, çıkar çatışmaları, sahiplenme... Kavgalar artmıştı kısacası. Her güzel şeyin bir sonu olduğunu öğrenmek zorundayım gibi hissediyordum ama bunu hiç istemiyordum.
* Bu arada okul da devam ediyordu. Onur listelerinden silinmeyen ben, okulun sonuncusu olma yolunda tam gazla ilerliyordum.
* Aynı zamanda çok iyi arkadaşlarım da vardı. Yeni vazgeçilmezlerim, "Kaç tane olacak acaba bu vazgeçilmezler?" diye düşünmeye başlamama sebep olan insanlar, güzel insanlar.
* Yıllar geçti. 17 yaşıma geldim. Kavgalar, tartışmalar, gözyaşları, mutluluk, sevinç, hasret... Hepsini öğrenmiştim sanki. Bir zamanlar benim için vazgeçilmez olan kız, iğrenç bir şubat akşamında ellerimden kayıp gitmişti. Kaçıncı kayıbım olduğunu saymayı bırakmıştım ama bu hepsinden büyüktü sanki. Kaybetmeyi öğrendiğimi düşünmüştüm o an.
* "Neden, nasıl, niye?" diye umarsız sorularla, gözyaşıyla, boş geçen vakitlerle, hiç bitmeyen gecelerle, çalmayan telefonlarla sene sonunu getirdim.
* Artık maraton (ÖSS) için hazırlanmalıydım. Büyük bir çıkmaza girmiştim sanki. Seçim yapmayı öğrenmek zorundaydım.
* Ve sonunda, her ne kadar öğrenmesem de, bir seçim yaptım. Benim için mutsuzluk, hüzün, kavga, karanlık gibi tiksinç şeyleri ifade eden şehirden ayrılıp, başka yerlere yelken açmayı seçtim.
* Sonun okulumu değiştirmiştim. Yeni insanlar, yeni arkadaşlar, yeni vazgeçilmezler arayışındaydım sanki. Anladım ki, bir önceki vazgeçilmezler; gerçek olanlarmış. Yanılmayı daha iyi öğrenmiş oldum bu sayede.
* Çalışıyormuş gibi yapmayı öğrendim, gülmeyi öğrendim, maske takmayı öğrendim yeni şehirde. Kötü şeyler öğrendiğimin farkındaydım belki ama bunu değiştirmek için hiç gücüm yoktu. Bitkin düşmeyi öğrendim.
* Sonunda liseyi de bitirdim. "Belki yolun sonu değildir, burdan dönüp kâr edebilirim." mantığı ile tam gaz maraton (ÖSS) için hazırlık yapmaya verdim kendimi.

Şu anda bu yazıyı bitiriyorum ama hala daha "Beni öldürmeyen şey, bana güç verir." diye düşünmeyi beceremedim. Umarım bunu da öğrenirim diyerek, umutların hiç bitmeyeceğini bir kez daha öğreniyorum...

Küfretmek istiyorum!

2007-06-22T03:11:00.000+03:00

Ellerim titremeye başlıyor aklıma geldiğinde.
Başıma gelen her pisliği senin üzerine atmadan duramıyorum.
Sanki herşey senin yüzünden olmuş gibi...
Evinin önünden her geçişimde,
Aklıma geldiğin her an,
Yüzüne hasret kaldığımı hissettiğim her an,
Yüzünü unutma korkusuyla
Küfretmek istiyorum...

Karşına çıkıp ana avrat düz gitmek istiyorum bazen.
Bazen de yalvarmak, ağlamak hıçkıra hıçkıra, ayaklarına kapanmak istiyorum
Ne olur kurtar beni diye.
Sonra yine düşünüyorum...
Kendimi kaybetmekten değil, hiçbir zaman bulamamaktan korkuyorum artık.

Siyah beyaz hayatım

2007-06-22T03:05:00.000+03:00

Siyah beyaz hayatim... Sanki sigaramın ucundaki kül gibi, uçup gidiyor siyah beyaz hayatım.

Resimler... Beynimdeki o tozlu albümün sayfaları sürekli çevriliyor. Her sabah uyandığımda burnumda o toz kokusu buram buram...

Duvarlar... Sürekli üstüme geliyorlar. Sen dışardasın, ben içerde, 4 duvar arasında. Ulaşamıyorum sana, imkansızsın...

Dehlizler... Hiç tükenmiyorlar, hiç sonlarını göremiyorum. Bir yerden girdim seninle, sonra seni kaybettim o bir yerlerde...

Gözler... Hep hüzünlü bakıyor, hep kanlı, hep birilerini arıyor ama kuru. Hem de kupkuru onlar artık. Kurudular adeta akmaktan...

Siyah beyaz hayatım... Belli belirsiz.